Steingerður hin stórskorna

Þyngdarleysið og ástin

2007-02-07T09:05:00.000Z

Alveg dásamleg frétt var birt á mbl.is í dag. Þar sagði frá kvengeimfara sem reyndi að ræna konu sem hún taldi keppinaut sinn um ástir geimstráks nokkurs sem unnið hafði með báðum. Í viðleitni sinni til að fremja hinn fullkomna glæp ferðaðist konan langan veg með bleiu til að þurfa ekki að stoppa og sinna þörfum náttúrunnar og þar með búa til væntanleg vitni að ferðum sínum. Hún setti síðan upp hárkollu og fylgdi fórnarlambi sínu eftir í þeim dularbúningi allt þar til hún réðst á það á bílastæði fyrir utan flugvöll. Þegar lögregla handtók þennan ástsjúka geimfara var hann vel vopnaður piparúða, kylfu og gott ef ekki rafmagnsbyssu. Kona þessi fór í ferð með geimferjunni Discovery og nú veltir maður fyrir sér hvort síðasta glóran í kollinum á henni hafi svifið út um eyrun í þyngdarleysinu. Blessuð manneskjan er víst gift og þriggja barna móðir. Mikið skelfing hlýtur að vera gaman að vera dóttir eða sonur hennar þessa dagana.

Svo kemur hér eftirskrift. Ég er farin að blogga á Moggablogginu. Slóðin þar er www.steingerdur.blog.is

Allt vald spillir

2007-02-07T09:03:00.000Z

Alveg er það merkilegt hvað valdið spillir manninum. Eiginlega má segja að því meira vald sem einstaklingi er gefið yfir öðrum því viðbjóðslegri verður misnotkun hans á valdinu. Þrjú dæmi um þetta eru einmitt mjög augljós okkur Íslendingum nú. Fyrst misnotkun Guðmundar í Byrginu á skjólstæðingum sínum sem er sérlega ógeðfelld í ljósi þess að um var að ræða stúlkur sem allar höfðu mátt þola kynferðislegt ofbeldi í mismiklum mæli. Það er því miður alveg öruggt að stúlkur sem hafa verið í mikilli eiturlyfjaneyslu hafa verið misnotaðar á margan hátt af bæði dópsölum og félögum sínum. Einhvern veginn finnst manni enn andstyggilegra að menn skuli geta hugsað sér að níðast á þeim sem þegar er búið að misþyrma á andstyggilegan hátt. Það er eins og sagan af kennaranum sem barði strákana í bekknum af því þeir voru hvort sem er barðir heima hjá sér. Hitt dæmið eru kynferðisbrotamennirnir sem Kompás veiddi í gildru en þessir menn notfæra sér sakleysi og reynsluleysi ungra stúlkna til að tæla þær til sín og misþyrma þeim. Og að lokum er það þetta hroðalega ofbeldi og viðbjóður sem viðgekkst á unglingaheimilinu á Breiðuvík. Vissulega er Ísland ekki einsdæmi og alls staðar í heiminum eru dæmi um slíkt. En það gerir þetta ekki betra. Ég er farin að halda að við megum aldrei undir nokkrum kringumstæðum gefa neinum manni vald yfir öðrum því ekki er annað að sjá en það endi alltaf á einn veg.

Nauðsynleg viðbót við barnaverndarlög

2007-02-05T15:16:00.000Z

Mörgum finnst mannanafnanefnd óþörf og hugsanlega er hún það en hvernig sem á það er litið ætti það að varða við barnaverndarlög að skíra börn sín öðrum eins ónefnum.

STÚLKNANÖFN:

Eggrún Bogey
Oddfreyja Örbrún
Dúfa Snót
Ljótunn Hlökk
Himinbjörg Hind
Randalín Þrá
Baldey Blíða
Bóthildur Brák
Loftveig Vísa
Þúfa Þöll
Þjóðbjörg Þula
Stígheiður Stjarna
Skarpheiður Skuld
Kormlöð Þrá
Ægileif Hlökk
Venus Vígdögg
Hugljúf Ísmey
Ormheiður Pollý
Geirlöð Gytta
Niðbjörg Njóla

DRENGJANÖFN:
Beinteinn Búri
Dufþakur Dreki
Hildiglúmur Bambi
Fengur Fífill
Gottsveinn Galdur
Grankell Safír
Kaktus Ylur
Þorgautur Þyrnir
Melkólmur Grani
Ljótur Ljósálfur
Náttmörður Neisti
Hlöðmundur Hrappur
Hraunar Grani
Ráðvarður Otur
Reginbaldur Rómeó
Kópur Kristall
Þangbrandur Þjálfi
Sigurlás Skefill
Þjóðbjörn Skuggi

Endurminningin er svo glögg

2007-02-05T13:40:00.000Z

Það telst tæpast til tíðinda í dag þótt fólk skilji en annað var uppi á teningnum fyrir rúmri öld, eða nánar tiltekið árið 1835, en það ár er fært í kirkjubók Grenjaðarstaðar við nafn Guðnýjar Jónsdóttur undir athugasemdum við brottflutta úr sókninni: „kastað úr hjónabandi saklausri af manni hennar." Þetta er undarleg færsla í kirkjubók og tæpast hlutlaus. Þótt kirkjubækur þegi oft um atburði sem sagnfræðingum þykja mikilsverðir segir þessi færsla okkur að skilnaðurinn er að frumkvæði eiginmannsins og konunni hann á móti skapi. Að baki liggur greinilega einhver merkileg saga.

Guðný var dóttir séra Jóns Jónssonar frá Stærra-Árskógi. Æskuheimili hennar var talið einstakt menningarheimili og þau systkinin gefin fyrir fagrar menntir. Guðný var sögð falleg, fíngerð og einstaklega vel gefin. Hún hafði yndi af tónlist og söng og var skáldmælt. Auk þess var hún örlát og blíðlynd og kom sér að jafnaði ákaflega vel hvar sem var vegna þeirra eðliskosta.

Sveinn Níelsson var talin gáfaður og glæsilegur. Hann leitaði til Jóns föður Guðnýjar vegna heilsubrests, en hann þótti slyngur læknir, og réði sig í vist að Stærra-Árskógi til að leita sér lækninga. Brátt tók að bera á því að hann og Guðný væru farin að draga sig saman og eftir að Sveinn var vígður djákni til tengdaföðurs síns og var síðasti maður sem hlaut djáknavígslu í lútherskum sið á Íslandi þar til á tuttugustu öld. Þegar Sveini var veittur Grenjaðarstaður giftust þau. Á Grenjaðarstað dvöldu ungu hjónin aðeins ár en þá fluttu þau að Klömbrum og var Guðný að jafnaði kennd við þann bæ.

Með ungu hjónunum þótti jafnræði og sennilega hafa flestir talið að björt framtíð biði þeirra. Séra Sveinn var atorkumaður og búmaður góður. Hann var góður smiður og hafði lært silfursmíði hjá Þorgrími gullsmið á Bessastöðum, föður Gríms Thomsen. Sveinn var góður kennari og oft beðinn að búa nemendur undir skóla. Þau hjónin komust því vel af efnalega þrátt fyrir að það orð lægi á að séra Sveini að honum þætti rausn húsmóðurinnar og hjálpfýsi fullmikill á stundum.

Ekki var sambúðin þó með öllu áfallalaus því á fyrstu hjúskaparárunum misstu þau hjónin tvö börn sem þau treguðu mjög, eins og saknaðarljóð sem þau ortu bera vitni um. Stundum færir sorgin fólk nær hvort öðru en í sumum tilfellum sundrar hún. Ómögulegt er að segja hvort sú hafi orðið raunin með þau Guðnýju og Svein en síðar eignuðust þau tvö börn saman sem lifðu og náðu fullorðinsaldri.

Sjaldan lýgur almannarómur segir máltækið og það var haft á orði um séra Svein að hann liti sjálfan sig ósmáum augum og þyldi það illa þætti honum minna úr sér gert en efni stæðu til. Guðnýju var á annan veg farið. Hún gerði gjarnan grín að sjálfri sér og þótti alþýðleg og blátt áfram. Þrátt fyrir ólíka skapgerð varð þess þó aldrei vart að þeim kæmi illa saman eða að erfiðleikar og brestir væru í hjónabandinu. Sennilega hafa menn uppgötvað þennan mismun eftir á og tínt til allar þær ástæður sem þeim gat hugkvæmst til að skýra skilnað sem þótti óskiljanlegur.

Guðný var svo vinsæl af almenningi og öllum sem kynntust henni að menn töldu gjarnan að stórlæti séra Sveins hafi mestu ráðið um skilnaðinn og að hann hafi átt bágt með að þola hve mjög kona hans bar af honum að mannkostum og gáfum. Þegar Guðný dó svo ári eftir skilnaðinn var það einróma álit allra að sorg hennar vegna hans hafi dregið hana til dauða. Þannig er skráð í kirkjubók Grenjaðarstaðar í dánarskránni að hún hafi látist „...af sjúkdómi orsökuðum af skilnaðargremjunni." Dómar almennings lögðust þungt á mann hennar. Bjarni amtmaður Thorarensen kallar hann þræl í bréfi til vina sinna og Tómas Sæmundsson segir í grein í 3. árgangi Fjölnis: „Einnar konu er skylt að minnast meðal þeirra, er önduðust þetta ár, því þó lítt hafi hennar gætt verið – eins og vandi er um konur – voru samt kjör hennar og gáfur íhugunarverðari en almennt er á Íslandi...." Síðar segir hann: „Hún þótti álitlega gift, er djákninn á Grenjaðarstað, gáfumaður og atgervis, hafði fengið hennar, og aungvan hafði grunað, að hann mundi sjá sig það um hönd, eftir níu ára samvistir, að hann vildi breyta þessu, eins og hann gerði. Fór hann þá vestur í Húnavatnssýslu að brauði sem búið var að veita honum; tók vígslu; og er nú giftur aftur! en hún fór með mági sínum og systur norður á Raufarhöfn og má vera, að þetta hafi hana til bana dregið."

Þetta sýnir betur en flest annað hverjum augum séra Sveinn var almennt litinn en vitað er að Guðný tók skilnaðinn ákaflega nærri sér. Hún orti um sársauka sinn ákaflega fallegt kvæði sem hún sendi í bréfi til Kristrúnar systur sinnar á Grenjaðarstað. Kvæðið var birt í Fjölni og varð landfleygt á örskömmum tíma. Upphafserindi kvæðisins er svohljóðandi:

Endurminningin er svo glögg
um allt það, sem í Klömbrum skeði,
fyrir það augna fellur dögg
og felur stundum alla gleði.
Þú getur nærri, gæskan mín,
Guðný hugsar um óhöpp sín.

Síðar í sama kvæði segir hún:

Það er ekki svo þægilegt,
þegar vinanna bregzt ágæti,
hjartanu svíður, heldur frekt,
hamingjan sýnist rýma sætin
inndælar vonir fjúka frá,
fellur skemmtunin öll í dá.

Hún stynur yfir hve hugprýðin sé smá og hversu erfitt sér reynist að horfa fram á daginn á hverjum morgni. Hún segist þó hjara á daginn og hljóta hvíld í svefninum á kvöldin. Guðný orti einnig annað kvæði um skilnaðinn sem heitir Sit ég og syrgi. Hluti af upphafserindi þess hljóðar svo:

Sit ég og syrgi mér horfinn
sárt þreyða vininn,
er lifir í laufgræna dalnum
þótt látin sé ástin.

Séra Sveinn giftist í annað sinn Guðrúnu Jónsdóttur sama ár og Guðný dó eins og kemur fram í grein Tómasar. Það hjónaband var farsælt og áttu þau nokkur börn. Seint verður hægt að komast að niðurstöðu um hvað olli í raun og veru skilnaði þeirra Guðnýjar og Sveins og víst er að konan, sem sagði að það væri svo margt milli hjóna sem enginn sæi, vissi jafnlangt nefi sínu. En hitt er vitað að Sveinn talaði ævinlega vel og hlýlega um fyrri konu sína.

Hormálið á Kúgili

2007-01-30T13:24:00.000Z

Þið hafið nú gott af því að lesa og þess vegna kemur hér langlokupistill.

Árið 1839 var ekkert góðæri á Íslandi. Dýrasta eign kotbóndans var sauðkindin og henni ekki fórnað jafnvel til að halda lífi í sínum nánustu. Örfín lína skildi milli fátæktar og örbirgðar og það var á ábyrgð húsfreyjunnar að sjá til þess að matföng entust út veturinn. Til þess þurfti útsjónarsemi og stundum verstu nísku. Sagan af heimilisfólkinu á Kúgili er sérlega lýsandi fyrir lífið á þessum tíma einkum verstu hliðar þess.

Að Kúgili í Eyjafirði bjuggu hjónin Þórður Þorfinnsson og Þórunn Jónsdóttir. Á heimili þeirra var einnig móðir Þórðar, Anna Þórðardóttir. Karl faðir hans, Þorfinnur Brandsson, hafði brugðið búi og afhent Þórði helming eigna sinna gegn því að sonurinn sæi um móður sína meðan hún lifði. Þorfinnur hélt eftir sínum helming til að sjá fyrir sér og var í húsmennsku hjá syni sínum.

Þennan vetur er kuldi mikill og vosbúð í baðstofunni á Kúgili þar sem Anna Þórðardóttir liggur. Hún er sjötíu og tveggja ára og farin að heilsu. Sveitarrómur pískrar um að Anna muni ekki njóta hlýju eða góðs atlætis hjá tengdadóttur sinni og þegar gamla konan deyr kemst pískrið í hámæli.

Sýslumaður látinn vita

Yfirvöld sjá sér loks ekki annað fært en að bregðast við og séra Hákon Espólín í Stærra-Árskógi skrifar Birni Jónssyni, hreppstjóra á Auðbrekku. Hreppstjórinn sendir bréfið áfram til sýslumanns Eyjafjarðarsýslu. Hvað svo sem prestur hefur sagt er augljóst að það hefur verið kveðið fastar að orði en svo að eingöngu hafi verið haft eftir sveitaslúðrið því sýslumaður skipar að lík Önnu sé flutt til sín til skoðunar. Honum er þá sagt að búið sé að jarða Önnu en sex menn hafi skoðað líkið áður.

Sýslumaður telur næga ástæðu til að rétta í málinu og hinn 21. apríl er hafið réttarþing að Stærra-Árskógi. Kölluð eru fyrir ótal vitni og bera allir að margt hafi verið skrafa um illa meðferð á Önnu. Björn Jónsson hreppstjóri hafði þess vegna gert sér ferð að Kúgili til að kanna hvað væri hæft í þessum orðrómi. Honum sýndist Anna grönn og vesælleg en ekki svo mjög. Hann spyr gömlu konuna um hvernig viðurgjörnings hún njóti en hún fer undan í flæmingi og kemur sér hjá að tala um það. Hreppstjóranum þykir þó ekki ástæða til að aðhafast frekar.

Nágrannar þeirra á Kúgili bera þeim feðgum almennt vel söguna en Þórunn húsfreyja hefur slæmt orð á sér. Hún þykir þrasgjörn, nísk, nokkuð heimsk og illa lynt. Tengdafaðir hennar hefur það um hana að segja að hún hafi ekki látið skera nóg fé til heimilisins um haustið og að hún sé ekki nógu góð manneskja.

Sýslumaður skilur ekki neitt í neinu

Bertel Holm Borgen sýslumaður Eyjafjarðarsýslu er danskur og hann skilur ekki kotbóndann sem leiddur hefur verið fyrir hann. Sýslumaður spyr því agndofa hvers vegna sonurinn hafi þá ekki skorið eina af kindum sínum móður sinni og matarlitlu búi til bjargar. Þorfinnur svarar að það hafi hann ekki getað vegna skulda. Sýsli innir hann þá eftir hvers vegna hann hafi sjálfur ekki fórnað einhverjum sauða sinna konunni til hressingar. Sá gamli svarar: „Ég mátti ekki missa þá, ég er að berjast fyrir mér sjálfum.“

Borgen sannfærist fljótt um sekt Þórunnar húsfreyju en allt bendir til að þeir feðgar hafi lítið fylgst með og verið afskiptalitlir um matarskammta eða önnur innanhússmál. Sýslumaður einbeitir sér þess vegna að því að knýja fram játningu konunnar. Hann lætur grafa upp lík Önnu Þórðardóttur og tengdadóttir hennar er látin votta að þarna sé tengdamóðir hennar komin. Í dómsmálabókinni segir að hún hafi við það verið „stúrin og niðurslegin“. Og Borgen hefur erindi sem erfiði, Þórunn játar. Hún segist allan þennan vetur hafa gefið Önnu lítið að borða í þeim tilgangi að hún skyldi deyja úr hor. Hún tíundar matarskammtinn sem sannarlega var skorinn við nögl en segir að þetta hafi ekki komið til fyrr en þetta misserið því áður hafi Anna getað gert ýmislegt til gagns. Þennan vetur hafði hún hins vegar legið í kör. Þórunn játar einnig að hafa talað illa til gömlu konunnar og verið henni vond.

Húsfreyjan unga segir þetta ekki hafa verið samantekin ráð þeirra hjóna en þó muni Þórður hafa vitað hversu naumt móður hans var skammtað. Síðan biður hún guð og menn að fyrirgefa sér þennan misgjörning. Þeir feðgar eru næst kallaðir fyrir aftur og enn sem fyrr segja þeir Þórunni bera alla ábyrgð á matarskömmtun og ekkert hafi þýtt fyrir þá að reyna að tala um fyrir henni. Þórunn væri ráðrík og hafi ætíð farið sínu fram. Þórður reynir þó að bera blak af konu sinni og segir að hún hafi aldrei kvartað við sig um að móðir hans væri til þyngsla. Hún hafi að vísu haft á orði þegar gamla konan hafði legið lengi veik að gott væri ef guð tæki hana til sín svo hún þyrfti ekki að þjást svona mikið.

Ekki er sopið kálið

Borgen telur sig hafa unnið mikinn sigur, fyrir liggi játning og nú sé ekki annað eftir en að dæma. Hann setur réttarþing 2. maí til að ljúka vitnaleiðslum og leggja málið í dóm. En Þórunn húsfreyja er ólíkindatól og snýr taflinu óðar en hendi verði veifað. Þegar hún kemur fyrir réttinn þennan dag dregur hún fyrri játningu sína til baka og kveður hana tilkomna af aðgæsluleysi, gáleysi og sansatruflun sem komið hafi yfir sig þegar hún var að hugsa um þetta mál sennilega vegna þess að hún væri ólétt.

Rétturinn varð óstarfhæfur um stund sökum undrunar sýslumanns en síðan tekur hann til við að reyna að flækja húsfreyju í eigin neti. Hann lætur lesa upp framburð hennar og nefnir að hún muni hvert smáatriði um matarskammtinn og beri það hvorki vitni um gáleysi né aðgæsluleysi hvað þá sansatruflun. Þórunn svarar að það geti vel komið fyrir að maður sé með fullum sönsum á einu augnabliki en á öðru ekki.

Eftir þessa uppákomu tekur sýslumaður sér réttarhlé nokkra daga en síðan er Þórunn kölluð fyrir aftur. Þau þrefa fram og aftur og enn reynir sýslumaður að koma henni á kné en hún verst öllu fimlega. Hún játar að Anna heitin hafi fengið of lítið að borða og telur að það ásamt kuldanum í baðstofunni hafi sennilega flýtt dauða hennar. Borgen finnur þarna snöggan blett og er fljótur að fylgja eftir og spyr hvort hún h afi þá ekki gert sér grein fyrir því um veturinn hvert stefndi?

Þórunn segist eiginlega ekkii hafa hugsað um það. Enn heggur Borgen og spyr hvort í þessu orði „eiginlega“, liggi ekki ábending um að hún muni hafa hugsað um þetta og því verið meðvituð um að tengdamóður hennar biði ekki annað en dauðinn ef ekki yrði bót á aðbúnaði hennar. Þórunn svarar að hún sé fávís kona og viti ekki hvað þetta orð þýði en það hafi verið eftir dauða tengdamóður sinnar að grunur um að ofangreindar þrjár orsakir hafi valdið dauða hennar hafi vaknað. Og þessi kona hlaut þann vitnisburð sveitunga sinna að hún væri heimsk.

Sýknuð í landsyfirrétti og hæstarétti

Hvernig sem Borgen reynir fær hann húsfreyju ekki til að játa aftur að hún hafi einsett sér að losa sig við karlæga tengdamóður sína. Í forsendum dómsins er fæðuskortur talin önnur af dánarorsökum Önnu ásamt meinsemd í lifur. Borgen fer þó ekki ofan af því að Þórunn hafi af ásetningi og vísvitandi komið af sér þeirri heimilisbyrði sem Anna var orðin. Hann dæmir hana því til að erfiða í betrunarhúsi í Kaupmannahöfn í sex ár. Þeir feðgar voru dæmdir til að greiða sex ríkisdala bætur í fátækrasjóð Arnarneshrepps.

Landsyfirréttur sýknaði seinna Þórunni en gerði henni að greiða varðhaldskostnað og öll lögleg útgjöld af sökinni. Hæstiréttur staðfesti þann dóm og bætti við 20 vandarhögga refsingu við. Allar eigur Kúgilsfólksins voru því seldar á uppboði til að mæta málskostnaðinum og þar með talið sauðféð allt sem ekki mátti fórna til að hægt væri að hressa gamla sjúka konu á nýmeti á Þorranum.

En hvort Þórunn húsfreyja var kaldrifjaður morðingi eða einfaldlega aðhaldssöm húsfreyja sem af ótta við örbirgðina tók þá áhættu að örlitlir matarskammtar nægðu til að gamalmennið tórði til vorsins skal ósagt látið. Því verður sennilega aldrei fullsvarað en víst er að fátæktin er ekki til þess fallin að rækta manngæsku hjá sumum. Kúgilsfólkið tapaði öllu sínu vegna dauða gömlu konunnar og því hafa þau hvernig sem á allt er litið hlotið makleg málagjöld.

Prentvillupúkinn enn á sveimi

2007-01-29T16:33:00.000Z

Ég elska prentvillur. Ég rakst á þessa fyrirsögn inn á www.mannlif.is Konungssinar í fjármálaráðuneytinu. Hvað vesalings kóngi ætli þeir hafi fórnað og skorið sinarnar úr þarna hjá Geir Haarde? Og til hvers ætli þeir noti sinarnar? Eru þær sippubönd?

Hin dularfulla lágvaxna kona

2007-01-29T11:54:00.000Z

Gurrí skrifar skemmtilegt blogg um reynslu sína af spákonum og auðvitað get ég ekki stillt mig um að segja ykkur nokkrar góðar. Ég heiti Steingerður og engum dettur í hug að foreldrar með fullu viti eða að minnsta kosti með snefil af ást og umhyggju fyrir unganum sínum skíri barnið sitt öðru eins nafni. Þess vegna er viss passi að spákonur sjá ævinlega fylgja mér lágvaxna konu í peysufötum sem ég er skírð eftir. Það vill svo til að nafnið mitt er algerlega út í loftið og komið til vegna þess að mamma er stórskrýtin og fannst það fallegt. Í okkar ætt er því engin önnur Steingerður og er Þórður frændi komin með ættartréð aftur að árið 452 fyrir krist. Í minni ætt er sömuleiðis leitun á lágvöxnum konum þannig að það er algjör ráðgáta hver þessi lágvaxna peysufatapía er. Kannski er þetta nafnadísin fyrst það er til tannálfur (tooth fairy) er bara rökrétt að álykta að einhver góðgjörn dís rölti um allt á eftir þeim sem eru svo óheppnir að hafa verið skírðir ónefnum.

Ein spákona sem ég fór til sá mann á jeppa sem myndi heilla mig upp úr skónum og það svo mjög að ég yfirgæfi eiginmanninn fyrir hann. Ég hangi nú með þeim sama enn og hann er búinn að kaupa handa mér jeppling. Kannski sá spádómur hafi þar með ræst.

Ein spáði mér fimm börnum. Þau eru tvö og ekkert bólar á einu enn. Að vísu á maður alltaf að líta þetta jákvæðum augum þannig að kannski taldi hún kettina og hundinn með en þá ættu börnin mín að vera átta og þrjú látin.

Ein spáði mér frægð og frama á leiksviðinu en önnur sá glæstan feril í stjórnmálum. Ég er hins vegar ekki viss um að mér endist ævin til að framkvæma þetta allt.

Loftur hinn ljúfi

2007-01-25T09:20:00.000Z

Við hjónin mættum í hesthúsin eldsnemma í morgun og gáfum níu hestum hey. Okkur var vel fagnað þegar við komum en meðan við brösuðum við að kveikja ljós í hlöðunni og ýmislegt fleira sem ekki var alveg á hreinu urðu ýmsir órólegir og voru teknir að kumra og stappa með framfótunum. En að lokum gekk þetta og þegar tuggan var komin í jöturnar kyrrðist mjög í húsinu og ekkert heyrðist nema tannagnístur þegar hrossin voru að tyggja. Freyja var skíthrædd við þessar stóru skepnur sem hún hefur sjaldan séð í návígi áður en vildi fylgja húsbændum sínum dyggilega. Hún skaust því eldsnöggt fram og aftur eftir ganginum með skottið milli fótanna. Eftir því sem á leið óx henni ásmegin og undir það síðasta var mín farin að ganga bísperrt um hesthúsgólfið. Loftur reyndist hinn ljúfasti hestur og tók mér af mikilli þolinmæði þegar ég kíkti á veika fótinn. Það er ótrúlegt hvað hann hefur náð sér en hann lenti í rimlahliði og allt skinn og kjöt flettist af öðrum framfætinum svo sást inn í bein. Dýralæknirinn græddi gervihúð eða eitthvað slíkt ofan á fótinn og sárið hefst mjög vel við. Allar líkur eru á að Loftur muni ná sér að fullu. Hann er ákaflega duglegur þegar dýralæknirinn skoðar hann og bíður þolinmóður eftir að fá nammi að skoðun lokinni. Gummi fer með hann í skoðun klukkan þrjú í dag en Freyja fær sennilega ekki að koma með í það ævintýri.

Og að lokum ég hef rekist á nokkra fleiri pistla við tiltekt í tölvunni en ætla að hvíla ykkur á langlokufærslum í smátíma.

Svefndrungi á þorra

2007-01-23T14:12:00.000Z

Ætli Þorri konungur haldi á svefnþorni og sæti færis að stinga saklausar konur með því meðan hann geysist yfir lönd og láð? Ég er að minnsta kosti svo hryllilega syfjuð þessa dagana að ég þarf að beita sjálfa mig hálftíma fortölum áður en ég næ að drattast fram úr á morgnana. Freyja nýtur góðs af því að Gummi er heima annars fengi hún sennilega litla hreyfingu. En bráðum mun þetta breytast því við hjónin höfum tekið að okkur að passa hest sem er að jafna sig eftir fótbrot og á fimmtudag og föstudag verð ég því að rífa mig upp eldsnemma og fara og gefa Lofti (hesturinn heitir það).

Stórt er nú höggvið

2007-01-22T09:44:00.000Z

Og enn annar:

Einn hinna athyglisverðari Íslendingasagnaþátta er Þorsteins þáttur stangarhöggs. Þar er sagt frá Þórarni bónda í Sunnudal í Vopnafirði og syni hans Þorsteini.

Maður að nafni Þórður var húskarl Bjarna á Hofi, hann var ójafnaðarmaður og þóttist að því meiri að vera í þjónustu ríkismanns. Einhverju sinni mætast Þorsteinn og Þórður með sinn hvorn unghestinn í hestaati. Hestur Þórðar vék sér undan biti stóðhestsins sem Þorsteinn atti og reiddist Þórður því. Hann slær því mikið högg á nasir hests Þorsteins sem svarar í sömu mynt. Þá gafst hestur Þórðar upp og var ljóst að hann hafði tapað leiknum. Þórður reiðir þá hestastaf sinn til höggs og slær Þorstein sem hlaut af sár við augnabrúnina. Þorsteinn tók þessu rólega batt um sárið og bað menn að segja ekki föður sínum frá þessu atviki.

Tveir aðrir húskarlar Bjarna á Hofi þeir Þórhallur og Þorvaldur gerðu grín að þessu atviki, uppnefndu Þorstein og kölluðu hann stangarhögg. En eins og alltaf gerist varð einhver til að kjafta í karl föður Þorsteins og ekki leið á löngu þar til hann tók að núa atvikinu syni sínum um nasir. Spurði karl hann hvort honum væri ekki illt í höfuðbeinunum og hvort hann myndi ekki hafa verið lostinn í svima sem hundur á hestaþinginu.

Frýjað til mannvíga

Hvort sem þeir ræddu þetta lengur eða skemur feðgar varð afleiðingin sú að Þorstienn stóðst ekki frýunarorð karlsins, gekk að heiman með vopn sín og hitti Þórð við hesthús Bjarna á Hofi. Átti Þórður ekki afturkvæmt úr þeirri hrossavitjun. Þorsteinn kemur við á Hofi í heimleiðinni og biður konu nokkra er hann hittir utandyra að skila því til Bjarna að hann hafi stangað Þórð hestasvein hans og muni Þórður bíða þess að húsbóndi hans eigi leið framhjá hesthúsum sínum.

Bjarni fær fréttirnar með skilum og býr vígsmál á hendur Þorsteini og fær hann dæmdan til skóggangs. Ekki verður þess vart að Þorsteinn hafi kippt sér upp við að vera dæmdur skógarmaður því hann situr rólegur í búi föður síns sem fyrr. Taka menn þá sem óðast að brýna Bjarna og hvetja hann til að lauga virðingu sína. Þeir húskarlar Þórhallur og Þorvaldur voru manna ólatastir við þá iðju en hvort sem það var ætlun þeirra eða ekki verður skraf þeirra til þess að Bjarni sendir þá í Sunnudal til að hefna harma sinna. Hann segir þeim að hann telji þá best til þess líklegasta að þvo þennan flekk af virðingu sinni og biður þá að færa sér höfuð Þorsteins. Ekki töldu þeir félagar það ofverkið sitt og halda sem leið liggur út í Sunnudal.

Þar hitta þeir Þorstein og segja honum að þeir væru að leita hrossa en teldu sig ekki geta fundið þau við túngarðinn nema hann vísaði þeim á þau. Þorsteinn gerir það en viðskipti þeirra enda með því að Þorsteinn rekur þá báða í gegn með sverði sínu, bindur þá á bak öðrum hesti þeirra og lætur taumana á háls hestinum sem síðan töltir heim til Hofs. Á hlaðinu taka aðrir húskarlar ríkismannsins við félögum sínum og ganga í bæ og segja Bjarna að Þorvaldur og Þórhallur séu heim komnir og muni eigi erindislaust farið hafa.

Köld eru kvennaráð

Nú er allt kyrrt um hríð eða þar til Rannveig kona Bjarna getur ekki stillt sig um að minnast örlítið á það við bónda sinn í sænginni að um fátt annað sé meira talað í héraðinu en linkind hans við Þorstein stangarhögg. Bjarni býr sig þá til ferðar daginn eftir og heimsækir Þorstein í Sunnudal. Hann skorar á hann til einvígis við sig og tekur Þorsteinn áskoruninni. Áður en þeir berjast biður Þorsteinn Bjarna að sjá fyrir föður sínum falli hann.

Berjast þeir síðan á hól í Sunnudalstúninu af harðfengi miklu þar til Bjarni biður um hlé því hann þyrstir af erfiðinu, segist enda óvanari stritinu en Þorsteinn. Þorsteinn býður honum bæjarlækinn til að drekka úr og varla er Bjarni er búinn að svala þorstanum og bardaginn hafinn að nýju en hann verður þess var að skóþvengur hans er laus. „Margt hendir mig í dag,“ segir þá Bjarni. Stillingarmaðurinn Þorsteinn leyfir andstæðing sínum að binda þvenginn, gengur í bæ á meðan og sækir tvo skildi og sverð. Réttir hann Bjarna sverð og segir það frá föður sínum og ekki muni það bíta verr en það sem hann hafði áður, annan skjöldinn fær Bjarni líka en hinn ætlar Þorsteinn sér því hann segist ekki nenna að standa hlífðarlaus undir höggum Bjarna lengur.

Bjarni segist þá ekki geta skorast undan að berjast lengur en Þorsteinn lofar honum að höggva ekki frekt. Við það móðgast Bjarni og heggur allan skjöldinn af Þorsteini sem umsvifalaust svara í sömu mynt.

,,Stórt er nú höggvið,” segir Bjarni þá. En Þorsteinn bendir á að Bjarni hafi ekki hoggið minna. Þegar svo var komið voru þeir búnir að fá nóg af bardögum í bili og ákveða að sættast. Bjarni gengur til bæjar og ætlar að heilsa upp á Þórarinn gamla en karlinn er skapstyggur að vanda heggur til hans með sverði sem hann hafði falið undir sæng sinni. Bjarna hnykkir við og tilkynnir Þórarni að hann sé allra fretkarla armastur og muni hann hafa Þorstein son hans á brott með sér til Hofs og fá honum húskarla til að sjá fyrir búinu. Þorsteinn var síðan á Hofi með Bjarna eftir það.

Að lokum er sagt frá því að Bjarni hafi á efri árum ferðast suður um lönd og látist á Ítalíu og verið grafinn á bæ að nafni Vateri sem sé skammt frá Róm.

Þessi Íslendingasagnaþáttur er merkilegur ekki síst fyrir þær sakir að ófriðurinn milli Bjarna og Þorsteins tekur ekki á sig neinn hetjublæ. Menn eru seinþreyttir til vandræða og vilja bara sitja að búum sínum í friði. Það þarf eiginkonur eða alla sveitina til að reka þá af stað til mannvíga og sættir nást þegar menn eru þreyttir á að slást með bitlausum sverðum upp á hól. Þá riðu hetjur um héröð verður einhvern veginn merkingarlaust í þessu ljósi og kímnin sem skín af orðalagi þáttarins er af öðru og raunsærra tagi en fyndni annarra Íslendingasagna.

Konuraunir assesors Bjarna

2007-01-22T09:20:00.000Z

Hér kemur annar Lesbókarpistill:

Hugsanlega tók fallegt vorveður með svalri hafgolu og útsýn til Snæfellsjökuls á móti assesor Bjarna Thorarensen þegar hann steig á land af vorskipi árið 1811. Líkt og venjulega þegar fréttist af skipakomu í fásinninu voru múgur og margmenni stödd í nágrenni fjörunnar þegar bátarnir renndu að landi með farþegana og ábyggilega hafa margir fylgst sérstaklega með embættismanninum unga og stungið saman nefjum um hversu glæsilegur hann væri og vel til fara.

Bjarni hafði verið skipaður aukadómari við landsyfirréttinn eftir níu ára dvöl í Kaupmannahöfn við nám og störf. Eitthvað hafði orðstír hans flogið á undan honum og menn þóttust vita að þar færi gáfumaður og skáld gott en jafnframt nokkuð aðsópsmikill, stórorður og grobbinn gleðimaður.

Bjarni sest fyrst að í Reykjavík hjá dönskum verslunarmanni Jens Klog og Guðrúnu Jónsdóttur konu hans sem var dóttir eins af vefurunum í Innréttingum Skúla fógeta. Jens lést skömmu síðar og flutti Bjarni sig þá um set. Maddama Klog var drykkfelld nokkuð og lenti af þeim sökum í basli eftir fráfall eiginmannsins. Líklega hefur henni þó ekki verið alls varnað því svo samdist með Bjarna og henni að hún yrði bústýra hans eða ráðskona.

Ástleitin ráðskona

Honum hefur sennilega gengið það eitt til að hlaupa undir bagga með þessari fyrrum húsmóður sinni en konan sá í sambúð þeirra prýðilegasta tækifæri til að komast á ný í örugga höfn hjónabandsins. Tvennt kom til er gerði það hálfundarlegt að maddaman færi að gera sér vonir um slíkt, annað það að hún var um fertugt en Bjarni tuttugu og átta ára. Hitt vóg þó þyngra að jafnættgöfugur maður og Bjarni Thorarensen gerði ákveðnar kröfur um ætterni væntanlegrar eiginkonu og uppfyllti maddama Klog ekki þau skilyrði. Henni hefur þótt að fyrrum kona danskættaðs kaupmanns sem að auki var bróðir þáverandi landlæknis mætti renna hýrum augum hærra en rétt og slétt vefaradóttir.

Auk þess er vitað af bréfum sem Bjarni skrifaði vinum sínum í Kaupmannahöfn að hann var fús til að sigla fleyi sínu í örugga höfn hjónabandsins og hafði leitað fyrir sér eftir kvonfangi en gengið bónleiður til búðar. Ekki er vitað hver sú stúlka var eða hvað kom til að hún hafnaði svo vænum biðli en maddama Klog hefur sennilega talið sig þess umkomna að sefa sorgir og sært stolt assesors Bjarna. Hann var þó á öndverðri skoðun. Hann taldi bústýru sína nálega gengna af göflunum og leið mikla önn fyrir ástleitni hennar.

Heimilisástæður assessorsins komust enn fremur jafnskjótt í hámæli og voru hafðar í flimtingum manna á milli. Gilti einu hvort um var að ræða sauðsvartan almúgann eða yfirstéttina sem Bjarni sjálfur tilheyrði hvorum tveggju var umræðuefnið jafngómsætt í munni. Að lokum sá Bjarni sér ekki annað fært en að reka maddömuna frá sér og flæktist hún þá manna á milli í bænum og hefur sennilega verið mörgum aufúsugestur er fýsti að frétta frá fyrstu hendi samskipti þeirra Bjarna. Hann tók allt þetta mál mjög nærri sér og þótti Reykjavík að eigin sögn hvimleiður bær. Sú mæða sem hann varð fyrir þar hefur líklega átt sinn þátt í því að hann varð fráhverfur bæjarlífinu og flutti sig upp að Gufunesi.

Krókóttar leiðir upp altarinu

Þegar ráðskonumálið hvímleiða var frá hefði mátt ætla að þessum unga menntamanni væru allir vegir færir að biðja sér konu sem honum sómdi en nokkrar ástarraunir biðu Bjarna áður en hann að lokum kvæntist. Því olli aðallega erkifjandi hans Magnús Stephensen en þrisvar tókst honum að spilla svo um fyrir kvonbænum Bjarna að hann varð af stúlkunni. Fyrst bað assessorinn Guðrúnar Stefánsdóttur frá Möðruvöllum í Hörgárdal en hún sagði honum upp eftir að hafa setið tvö ár í festum. Þá sneri hann augliti sínu að Odda á Rangárvöllum. Treysti Bjarni þar á að Ólafur Finsen bróðir stúlkunnar sem hann ætlaði sér hefði hug á að kvænast systur sinni. Ólafur reyndist hins vegar ástfanginn af annarri og varð þá ekki af frekari ástleitni af hálfu Bjarna í þeim ranni.

Næst leitaði hann fyrir sér hjá Stefáni amtmanni á Hvítárvöllum bróður Magnúsar Stephensen og var dóttir Stefáns föstnuð Bjarna. Magnús tók fljótlega að beita áhrifum sínum og skemmst frá því að segja að hann náði að telja bróður sínum hughvarf og bróðurdóttur sína á að bregðast orðum sínum.

Bjarni reið að lokum á laun vestur í Stykkishólm og bað Hildar Bogadóttur sem hann kvæntist fjórum dögum síðar. Í þá daga þóttu langar trúlofanir tilhlýðilegar svo þetta var nokkuð óvenjulegt. Líklega hefur hann ekki ætlað að eiga á hættu að nokkur næði að spilla þessu sambandi. Bjarni kom sem sagt að sunnan vopnaður giftingarleyfi til að allt mætti nú ganga sem greiðlegast og áður en Viðeyjarjarl hefði spurnir af ferðum hans. Hjónaband hans og Hildar varð þrátt fyrir flumbruháttinn farsælt og Bjarni hrósaði fljótt happi og taldi sig hafa hreppt góða konu. Minna mátti gæfan nú varla gera eftir að þær raunir sem hann hafði áður ratað í í kvennamálum.

Funakoss milli kaldra vara

2007-01-16T09:15:00.000Z

Fyrst ég er farin að birta hér gamla pistla þá skrifaði ég þennan fyrir Lesbók Morgunblaðsins einhvern tíma á árunum 1993-1995. Þá var ég með þjóðlífspistla þar með reglulegu millibili en fann engan nema þennan í tölvunni í gær.

Árið 1928 birtist í Lesbók Morgunblaðsins kvæðið Vikivaki eftir Guðmund Kamban. Fróðir menn þóttust strax kenna að skáldið hefði sótt sér innblástur í Sörla þátt Brodd-Helgasonar. Líkt og margir aðrir Íslendingasagnaþættir er hann ákaflega stuttur og frásögnin kannski ekki eins tæmandi og æskilegt væri. Þar segir af kvonbænum Sörla Brodd-Helgasonar til Þórdísar dóttur Guðmundar ríka á Möðruvöllum. Guðmundur var höfðingi og goðorðsmaður og hélt jafnan heima á Möðruvöllum mikið lið ungra manna af göfugum ættum. Sörla hittir Guðmundur á þingi eitt árið og hefur með sér heim, enda maðurinn hinn siðmannlegasti eins og segir í sögunni.

Brátt fór að bera á því að Þórdís og Sörli höfðu meira að ræða og spjölluðu oftar saman en eðlilegt gat talist millum heimilisfólks. Guðmundur segir ekkert við Sörla en sendir dóttur sína til Einars bróður síns sem bjó á Þverá í Eyjafirði. Sennilega hafa þau Sörli og Þórdís náð að kveðjast áður en hún fór í vist til frænda síns en þannig lýsir Guðmundur Kamban kveðjustund þeirra.

Að ofan helkaldar stjörnur stara
með strendu sjáaldri úr ís
á funakoss milli kaldra vara
svo kaldra að andi manns frýs.
Og máninn skín á oss skyldurækinn,
vill skilja milt okkur við.
Við stöndum tvö hér við tunglskinslækinn
og teljum áranna bið.

Sagan segir svo að Þórdís hafi dvalið ár hjá frænda sínum áður en Sörli vitjaði hennar. Hún gengur út til lérefta sinna og tekur eftir manni einum miklum sem ríður í garðinn. Þá verður henni að orði: „Nú er mikið um sólskin og sunnanvind og ríður Sörli í garð." Sörli leitar síðan fulltingis góðra manna til að snúa föður Þórdísar og leyfa þeim að eigast. Hann snýr sér fyrst til Einars föðurbróður hennar en hann bendir honum á Þórarinn tóka Nefjólfsson og segir hann bæði vitran mann og auk þess vin Guðmundar.

Þórarinn tóki fer til Guðmundar og spyr hvers vegna hann vilji ekki gefa Sörla dóttur sína, hann sé bæði ættstór og vel menntaður. Guðmundur segist að sér gangi það eitt til að sér líki ekki það orð sem áður hafi farið af kynnum þeirra. En á þjóðveldisöld virðist almennt hafa ríkt mikil andúð gegn því að ástir takist með hjónaefnum áður en þau giftast. Guðmundi þykir það því blettur á virðingu sinni að ástæða hafi þótt til að slúðra um Þórdísi og Sörla. Þórarinn ræðir þetta örlítið lengur við hann en segir svo eitthvað á þá leið að líklegasta skýringin á tregðu Guðmundar til að gefa Sörla dóttur sína sé að hann vilji ógjarnan að út af honum (þ.e. Guðmundi) sem nú sé valdamestur í landinu komi dóttursonur honum enn meiri. Þessir ofurlítið lúmsku gullhamrar urðu til þess að Guðmundur gafst upp og samþykkti ráðhaginn, enda þótti honum lofið gott. Sagan segir einnig að Þórarinn hafi þekkt skap Guðmundar og vitað hvað þyrfti til samþykkisins.
Lengri er Sörla þáttur ekki að öðru leyti en því að talið er upp eitthvað af afkomendum þeirra
Þórdísar og Sörla. Skáldin hafa hins vegar tekið sér hið fræga skáldaleyfi og bætt í eyðurnar. Guðmundur Kamban gerir söguna að dæmisögu um ást, tryggð og trúfesti. Þórdís bíður og efast aldrei eitt andartak um tryggð Sörla. Svo virðist þó að skáldið álíti tímann sem Þórdís bíður í festum langan. Sörlaþáttur þegir hins vegar um tímann sem leið þar til Sörli fékk jáyrði frá tengdaföður sínum en vitað er að ár var Þórdís hjá föðurbróður sínum. Kannski er Guðmundur hér að lýsa óþreyju ungra elskenda sem bíða þess að hittast á ný með því að gefa þá hugmynd að tíminn virðist Þórdísi ósköp lengi að líða. Hann leggur kvæðið henni í munn og þar segir: „Sörla beið ég og síglöð undi við síðustu orð hans og heit..." og síðar „Brenni jörð undir berum fótum og blikni sól í þeim eim: Aldrei skipti eg við annan hótum því eitt sinn kemur hann heim."

Guðmundur tengir Sörlaþátt og frásögnina þar öðrum og harmrænni ástarsögum í Íslendingasögum. Hann talar um vantraust Guðrúnar Ósvífursdóttur og vonsvik Kjartans Ólafssonar sem með vopnum enduðu sinn fund en Þórdís mælandinn í ljóðinu yrkir um vissu hjartans og vonglaða íslenska lund. Hann notar tækifærið og minnir fólk á að jákvætt hugarfar og bjartsýni auðveldar lífið og segir:

Vappar ósyndur ungi á bakka
með augun blikandi af þrá –
en sumir þora ei til þess að hlakka,
sem þeim er annast að fá.
Gegn svo mörgu, sem guð þeim sendir,
menn gera kvíðann að hlíf,
og kvíða oft því sem aldrei hendir,
og enda í kvíða sitt líf.

Guðmundur er hins vegar ekki eina skáldið sem heillast hefur af sögu þeirra Sörla og Þórdísar og hinum einföldu en fallegu orðum hennar þegar hún sér ástvin sinn ríða heim að bænum og verður þess vör að sólskinið og sunnanvindurinn fylgja honum. Jakob Jóhannesson Smári yrkir í kvæðinu Á Möðruvöllum um syngjandi sunnanvindinn sem svífur um fjallaskarð og gárar gullhár Þórdísar. Að lokum segir hann:

Hlæja nú teigar og tindur
túnið, lækur og barð:
„Sólskin og sunnanvindur –
Sörli ríður í garð."

Sörla Brodd-Helgasonar er einnig getið í Njálu og þar er hann sagður giftur Þórdísi dóttur Guðmundar ríka. Þau bjuggu á Valþjófsstöðum í Fljótsdal og líklegt er að Sörli hafi þegið goðorð í arf frá ömmu sinni Ásvöru Þórisdóttur, Graut-Atlasonar en Graut-Atli var meðal sex landnámsmanna sem göfugastir voru taldir í Múlaþingi. Ólíklegt er líka að Guðmundur ríki hefði samþykkt að gefa dóttur sína manni sem ekki var goðorðsmaður. Sörli var af ætt Hofverja frá Hofi í Vopnafirði en Bjarni bróðir hans fór með Hofverjagoðorð. Njála segir að Flosi Þórðarson hafi leitað til Sörla eins og annarra höfðingja á Austurlandi eftir liðveislu á Alþingi eftir að hann brenndi Bergþórshvol og ljóst var að Kári Sölmundarson hafði komist lífs af. Sörli neitar honum þó um atkvæði sitt á þeirri forsendu að hann þurfi fyrst að komast að hvern tengdafaðir hans hyggist styðja. Flosi hreytir þá í hann að hann muni búa við konuríki. Síðar leitar Flosi til Hólmsteins Spak-Bessasonar sem heitir honum liðveislu en þegar Flosi segir honum að allir höfðingjar Austurlands hafi tekið sér vel nema Sörli svarar Hólmsteinn því til að helst komi það til að Sörli sé engin ofstopamaður, enda varla við því að búast af manni sem tekur með sér sólskinið og sunnanvindinn þegar hann fer í heimsókn til elskunnar sinnar.

Hrekkjóttur fjölskyldubíll

2007-01-10T09:24:00.000Z

Í flestum tilfellum verður bíllinn fljótlega eins og einn af fjölskyldunni. Við þekkjum hann í útliti langt að, þekkjum hljóðið í vélinni og heyrum á breytingum á því hvort bíllinn er hress eða ekki. Hann getur verið lélegur í gang þegar hann er kaldur, rafgeymirinn kann að þurfa örlitla þolinmæði og dekur eða eitthvað annað sem þarfnast sérstakrar tillitssemi. Miðað við hve nátengdir flestir verða bílunum sínum er með ólíkindum hvað öðrum tekst að halda sig í vissri fjarlægð frá þessum þarfasta þjóni nútímans. Sumir líkja þessu við að vera gott og vont foreldri. Til dæmis er ákveðinn hópur manna (sumir segja aðallega kvenna) sem tekst að týna bílnum sínum og það ekki einu sinni á ævinni heldur stundum oft á dag.

Ég er ein þessara bíleigenda og hef ekki tölu á því hversu oft ég hef komið klyfjuð pokum út á bílastæði í Kringlunni eða með fangið fullt af gögnum úr vinnunni og ekki haft hugmynd um hvar á bílstæðum þessara bygginga bíllinn minn er. Eina ráðið er venjulega að ganga af stað og stefna í þá átt sem ég tel að bílinn minn sé hugsanlega að finna. Fram að þessu hef ég alltaf rambað á hann en ef það skyldi einhvern tímann bregðast er eina ráðið sjálfsagt að koma aftur undir miðnætti og hirða bílinn þar sem hann sæti einn eftir á stæðinu.

Eitt sinn hafði ég loks, eftir langa leit, fundið bílinn minn á stæðinu í Kringlunni. Alls hugar fegin stakk ég lyklinum í skrána og var sest undir stýri þegar ég tók eftir því að umhverfið var á einhvern hátt ekki eins og ég átti að venjast. Í sætinu lágu hanskar sem ég kannaðist ekki við og ofan á mælaborðinu voru einhverjir pappírar mér ótengdir. Ég steig flóttaleg út úr bílnum og leit á númerið. Það reyndist allt annað en mitt og þótt bílinn væri að vísu sömu gerðar og minn var hann heldur dekkri að lit og einhvern veginn allt öðruvísi þegar betur var að gáð. Ég læsti bílnum sem ég hafði brotist inn í og forðaði mér skömmustuleg burtu. Skömmu seinna tókst mér svo að finna minn eigin bíl.

Stal óvart bíl

Ég hef heyrt að maður nokkur sem orðinn var langþreyttur á eilífri leit konu sinnar að fjölskyldubílnum hafi fengið sér einkanúmer til að merkja henni bílinn rækilega. Ef þetta ráð ætti að duga í mínu tilfelli kostaði það sennilega kaup á stærri bíl. Það er ekki hægt að ætlast til þess að venjulegur fólksbíll sé merktur nafni sem er með ellefu bókstafi.

Mér skilst að það sé sjaldgæft að hægt sé að nota sama lykil að fleiri en einum bíl sömu gerðar en enn óalgengara hlýtur að vera atvik sem henti vinkonu mína. Hún settist upp í bílinn sinn í bílastæði fyrir utan verslun, startaði og ók heim. Þegar þangað kom opnaði hún hanskahólfið og ætlaði að tæma það. Þar var þá ekkert að finna sem hún kannaðist við að eiga og mín fór að skoða betur bílinn sem hún sat í. Hún komst fljótt að því að bíll þessi var alls ekki hennar eign og auk þess ekki einu sinni sömu gerðar og sá sem hún ók að öllu jöfnu. Málið fékk þó farsælan endi því hún ók til baka og þegar þangað kom stóðu fyrir utan verslunina ung hjón sem voru í örvæntingu að leita að bílnum sínum. Vinkona mín útskýrði málið, baðst afsökunar og afhenti lyklana. Ungu hjónin ákváðu að gera ekki frekara veður út af þessu en ungi maðurinn bað vinkonu mína vinsamlega að láta það vera að gera þetta aftur þótt hún rækist á bílinn þeirra einhvers staðar. Vinkonan ók svo heim í eigin bíl að þessu sinni og hefur að sögn verið heldur varkárari í vali á bílum eftir þetta.

Atvik sem þessi eru ákaflega sérstök en þó þykja mér þau hjóm eitt hjá því þegar eiginmaður minn ók mér eitt sinn að verslun á Laugaveginum. Hann kvaðst ætla að bíða fyrir utan meðan ég stykki inn því erindi mín áttu ekki að taka nema örskotsstund. Þegar ég kom út sá ég bílinn fljótt þar sem hann stóð beint fyrir framan verslunina. Ég vatt mér galvösk inn í bílinn og sagði mínum manni glaðlega að óhætt væri að aka af stað. Varla hafði ég sleppt orðinu þegar ég tók eftir því að ummál eiginmannsins hafði aukist talsvert meðan ég skrapp inn í búðina og að auki hafði honum bæst myndarlegt rautt skegg á kjammana sem lítið hafði farið fyrir áður en beygt var inn á Laugaveginn.

Maðurinn sem sat undir stýri hristist af hlátri og spurði mig hvort ég vildi örugglega keyra af stað. Ég varð að játa að sennilega væri best að staldra við ögn lengur, í það minnsta meðan ég sannreyndi hvort ekki leyndist annar karl einhvers staðar í nágrenninu ögn líkari þeim sem ég skildi við nokkrum mínútum fyrr. Ég laumaðist lúpuleg út úr bílnum og sá að hann var að vísu eins á litinn og minn en að öðru leyti algerlega óskyldur að tegund og gerð. Maðurinn minn sat tveimur bílum aftar og hló. Ég hef hins vegar aldrei fullkomlega skilið fyndnina í þessu.

Við þetta er því svo að bæta að þegar ég var að vinna á Fróða var ég eitt sinn send út fyrir bæinn í viðtal. Ég hafði mælt mér mót við ljósmyndarann á bensínstöð upp á höfða. Hann tafðist eitthvað og mig var farið að lengja eftir honum. Ég hringdi og spurði hvort hann væri nú ekki að koma og fékk svarið að bílinn væri bara að renna inn á bílastæðið. Í því sé ég dökkan jeppa koma keyrandi að mér og stoppa. Ég svipti upp hurðinni og sagði glaðhlakkalega: „Jæja, Jónatan minn.“ „Ég heiti ekki Jónatan,“ svaraði fýluleg rödd. Ég leit á bílstjórann og hann reyndist þrisvar sinnum eldri en téður Jónatan og ekki hrifinn af að fá ókunnuga konu upp í bílinn sinn. Ég hunskaðist skömmustuleg út en vinnufélagar mínir skemmtu sér konunglega yfir óförum mínum þegar ég kom í vinnuna aftur.

Brestir í brynju ofurkonunnar

2007-01-10T09:19:00.000Z

Ímynd ofurkonunnar sem rekur fyrirtæki af miklum skörungsskap, bakar, saumar, sníður, smíðar og flísaleggur heima af einstakri list, hefur verið skotin í kaf og það svo rækilega að ein úr hópnum sendi uppsagnarbréf til Morgunblaðsins og sagði stöðu sinni lausri. Lengi höfum við sem af meðfæddri húðarleti höfum látið vera að afkasta nema broti af dagsverki ofurkonunnar á heilu ári, þurft að sætta okkur við að þegja þunnu hljóði meðan hinar rekja afrekaskrána. Nú loksins höfum við hlotið uppreisn æru og getum farið að tjá okkur um að við höfum nú alltaf vitað að heilsunnar vegna væri best að fara sér hægt. Snigillinn og skjaldbakan séu auðsjáanlega ekki jafn vitlaus kvikindi og hingað til hafi verið talið.

Best er ævinlega að segja hverja sögu eins og hún gengur fyrir sig svo það skal játað hér og nú að í nokkurn tíma reyndi ég að ganga þvert gegn eðli mínu og hafa fullkomna stjórn á öllu. Inni á heimilinu var ég hlekkjuð við ryksuguna og með afþurrkunarklútinn snyrtilega bundinn um hálsinn. Meðan ég hrærði í súpupottum hékk síminn á annarri öxlinni og reyndi að ganga frá áríðandi verkefnum í vinnunni. Ef ég settist einhvers staðar var ég venjulega sofnuð áður en ég vissi af og þannig náði ég að sofa af mér flestar kirkjulegar athafnir í fjölskyldunni í nokkur ár.

Svo mörg járn voru í mínum eldi að margsinnis skaðbrenndist ég á því að þrífa um rangan enda á röngu skafti. Þannig kom það margoft fyrir að börnin voru samviskusamlega sótt í skóla og á íþróttaæfingar en töskur, skór, úlpur og aðrir fylgihlutir skildir eftir. Dagatöl og dagbækur voru útkrotuð í tímasetningum hinna ýmsu skyldumætinga fjölskyldumeðlima hingað og þangað og alltaf gleymdist eitthvað.

Fuglinn flaug upp í köttinn

Þegar að því kom að ég gafst upp á skipulagningunni og ákvað að lögmál glundroðans fengju að ríkja óheft á heimilinu kom fljótlega í ljós að allt gekk mun liprar en áður. Nú er þrifnaður ekki meiri en svo að ónæmiskerfi fjölskyldumeðlima er haldið ágætlega við. Börnin hætt að treysta á móður sína og farinn að bjarga sér sjálf og kötturinn náði að veiða sinn fyrsta fugl fljótlega upp úr þessu. Reyndar hef ég alltaf haft grun um að þrösturinn hafi flogið upp í hann ef miðað er við sjaldgæfa tilburði kattarins til að hreyfa sig að nokkru ráði.

En þótt sjálf hafi ég kristnast fyrr en þær konur sem í dag sjá ljósið, er samt enn mikil glýja í augum mér. Ég trúi nefnilega því að meirihluti íslenskra kvenna eigi fullkomin heimili, vel öguð börn, yndislega eiginmenn og þær sjálfar séu grannar, fullkomlega farðaðar, vel klæddar, alltaf jafn glaðar og elskulegar og fleyti ævinlega rjómann þegar kemur að stöðuhækkunum. Um daginn var mér sögð ágæt saga af tveim athafnakonum sem hittust í hádeginu til að borða saman. Ekki vildi betur til en svo að konurnar rugluðust á farsímum svo það endaði með því að önnur fjarstýrði fjölskyldu hinnar það sem eftir var dagsins og öfugt. Konurnar ákváðu að hittast um kvöldið og leiðrétta misskilninginn en þegar til kom veltu þær lengi fyrir sér hvort þær ættu að skiptast á símum aftur því fjölskyldurnar höfðu í báðum tilfellum látið mun betur að stjórn nýs framkvæmdastjóra. Sögur sem þessar eru örlítil huggun harmi gegn því þær benda þó til að í brynju ofurkonunnar sé að finna örlitla bresti.

Önnur hetjusaga ekki síðri er af konu sem jafnan var nokkuð sein fyrir á morgnana. Henni lá alltaf heil ósköp á út bíl og hljóp um húsið í leit að lyklum, tösku og öðrum nauðsynlegum fylgihlutum. Einu sinni sem oftar snarast hún út úr húsi heldur gustmikil og kveður eiginmanninn með kossi á tröppunum en þegar hún sneri sér við til að veifa uppgötvaði hún að það var nágranninn, kominn til að fá lánaðan bolla af sykri, sem hún hafði kvatt svo innilega.

Prentvillupúkinn gengur berserksgang

2007-01-08T10:55:00.000Z

Og fyrst ég er farin að tína til gamla pistla á annað borð þá kemur hér enn einn:

Ég er ein af þeim sem láta sér annt um íslenskt mál og leiðist því skelfilega að heyra því misþyrmt með málvillum og ambögum. Af sama toga er spunnin ást mín á bókum og ég hef alltaf borið mikla virðingu fyrir hinu ritaða orði. Þess vegna verð ég óskaplega örg þegar mér berast í hendur blöð, tímarit eða bækur þar sem hver prentvillan rekur aðra í kraðaki afbakaðra setninga lélegrar málvitundar.

Í þýðingum reynir ekki hvað síst heilbrigða skynsemi og góða tilfinningu fyrir máli. En þegar villur af þessu tagi verða fyndnar er hugsanlega hægt að fyrirgefa þær. Dæmi um slíkt var í Frank og Jóa bók sem ég las mér til gamans í æsku. Þar var sagt frá því að eftir dansleikinn hefðu Frank og Jói, bróðir, hans brugðið sér í gönguferð á ströndinni með döðlunum sínum. Mér þótti með ólíkindum að jafnheilbrigðir piltar og Frank og Jói töltu um strendur, götur eða fjöll með döðlur sér við hlið svo ég fór að leita mér upplýsinga um hvað gæti verið hér á ferðinni. Eldri systir mín grét af hlátri þegar henni var sýnd bókin því hún benti mér á að sennilega væri enska setningin eitthvað á þá leið að Frank og Jói hefðu farið með „their dates for a walk on the beach" en það er nefnilega allt önnur ella því þá er um að ræða stúlkurnar sem þeir áttu stefnumót við um kvöldið frekar en hinn gómsæta ávöxt döðlur, forboðnar eður ei.

Í kvikmyndinni Ship of Fools kemur einn farþeganna inn í skipstjóraklefann til Omars Sharif sem lék þann sem þar réði ríkjum og kvartaði hástöfum yfir framkomu skipverja við sig. Omar gengur að vínskáp hellir sér í glas og snýr sér að farþeganum óánægða og segir: „Would you like to join me?“ Þetta var þýtt: „Viltu vera mér samferða.“ En Omar var auðvitað að bjóða farþeganum hjartastyrkjandi drykk sér til samlætis. Annað frægt dæmi þegar einhver snillingur á fréttastofu Stöðvar 2 flutti frétt af opinberri heimsókn Vigdísar Finnbogadóttur til Danmerkur. Vigdísi var boðið að taka þátt í krydsild með Margréti danadrottningu. En krydsild þýðir í skoðanaskipti eða rökræður. Fréttamaðurinn var ekki betur að sér en svo að hann sagði að Vigdísi hefði verið boðið í kryddsíld ásamt Danadrottningu.

Prentuvillupúkinn er ærsladraugur
Ekki er síðra þegar neyðarlegar prentvillur setja ofurlítið annan svip á efnið en til var ætlast. Þannig gleyma víst fáir kirtli krists sem var efni fyrirsagnar í Tímanum en orðið var haft með einföldu í stað ypsilons svo tilefni varð til langra vangaveltna meðal gárunganna yfir hver innkirtla Krists hefði þarna verið til umræðu. Sumir veðjuðu á nýrun, aðrir brisið og sumir vildu færa sig neðar. Sennilega jafngott að þeim umræðum var ekki vísað til rannsóknar saksóknara líkt og páskaþætti þeirra Spaugstofumanna forðum.

Prentuvillupúkinn svokallaði var óvenjurætinn í dáraskap sínum í millitexta úr þöglu myndinni Gullæðið eftir Chaplin sem var á þá leið að ákveðinn bær væri einn dæmigerðra gullgrafarabæja sem sprottið hefðu upp eins og gorkúlur, nema kúlur varð að kúkur.

Prentvillupúkinn getur farið slíkum hamförum að telja verði hann til ættkvíslar svokallaðra ærsladrauga en það gerðist einmitt í gömlu myndinni Snake Pit eða Snákagryfjan. Þar leikur Olivia de Havilland unga geðbilaða konu sem lokuð er inni á geðsjúkrahúsi við heldur ömurlegar aðstæður. Ein hjúkrunarkonan er eitt sinn að ræða ástand hennar sem verið hafði óvenjuslæmt í það sinn og segir: „Þetta hafa verið algjör randvæði hún er búin að vera garsneggjuð í allt kvöld.“

Eins verð ég alltaf ofurlítið örg þegar frægum persónum er ruglað saman líkt og gerðist í ævisögu Marilynar Monroe Gyðjan sem ég las um daginn. Í heildina er bókin óvenjuilla unnin, morandi í mál- og prentvillum, full af málfarsvillum og ótal setningar lúta enskri orðaröð fremur en íslenskri. Steininn tekur þó úr þegar það er fullyrt að Rainer fursti af Mónakó hafi hætt við að giftast Marilyn og ákveðið að giftast Gene Kelly í staðinn. Hvort furstinn hefur heillast svona af dansi hans og söng í myndinni Singin' in the Rain skal ósagt látið og engum getum að því leitt hvort Gene hefur hryggbrotið hann og það þá orðið til að hann ákvað að giftast Grace Kelly sem í það minnsta bar sama ættarnafn.

Þótt skemmtilegar villur af þessu tagi auðgi mannlífið má samt spyrja hvort þeir þýðendur sem slík mistök gera telji okkar skemmtun þess virði að reisa slík minnismerki um hroðvirkni sína.

Lögmál Murphy's í kynlífi

2007-01-08T10:47:00.000Z

Lögmál Murphy's gengur út á það að ef eitthvað geti farið úrskeiðis þá muni það gerast. Þetta hefur verið túlkað á ýmsa vegu og slegið fram fullyrðingum á borð við þessar: Hafðu ekki áhyggjur af deginum í dag, morgundagurinn verður enn verri. Þetta

Edward A. Murphy jr. sá sem lögmálið er kennt við var einn af tæknifræðingum bandaríska flughersins og vann meðal annars við tilraunir sem gerðar voru á vegum hersins við að setja menn í svokallaða „eldflaugasleða“ sem ætlaðir voru til að prófa þol mannsins gegn hröðun (eins og á sér stað þegar eldflaug klifrar hratt upp í loftið). Við eina þessara tilrauna kom það fyrir að 16 hröðunarmælar sem límdir voru á líkama þess manns sem verið var að prófa, var öllum snúið öfugt þrátt fyrir að á öðrum enda þeirra væri vandlega merkt: Þessi hlið upp. Murphy setti þá fram svohljóðandi lögmál:

„Ef það eru tvær eða fleiri aðferðir til að gera eitthvað og ein þessara leiða getur leitt til ófarnaðar þá mun einhver velja þá leið. “

Það liðu ekki margir mánuðir frá því að Murpy sagði þessi fleygu orð þangað til þetta var komið til allra deilda hersins. Þar aðlagaði hver og einn lögmálið að sínum þörfum og hið sama gerðist þegar það barst út um heimsbyggðina og sennilega er í dag til útgáfa af lögmáli Murphy's fyrir flesta þætti daglega lífsins. Hér á eftir kemur lögmál Murphy's um samskipti kynjanna og kynlíf.

Ekkert batnar með árunum.
Kynlíf eyðir aðeins örfáum kaloríum.
Kynlíf er alls ekki tímafrekt en veldur alls konar vandamálum.
Það er engin lækning við girnd önnur en kynlíf og meira kynlíf.
„Sex appíll" er 50% það sem þú hefur og 50% það sem aðrir halda að þú hafir.
Sofðu aldrei hjá sínum hvorum manninum á sömu skrifstofunni.
Kynlíf er eins og snjórinn; þú veist aldrei hve djúpur hann verður né hversu langt verður þangað til hann bráðnar.
Einn maður heima fyrir er meira virði en tveir úti á götu.
Ef þú hefur „hreðjatak“ á karlmönnum þá fylgir hjarta þeirra í kaupunum.
Það er til lækning við meydómi.
Þegar eiginkona lærir að skilja mann sinn, hættir hún að hlusta á hann.
Sofðu aldrei hjá neinum sem er geggjaðri en þú.
Þeir eðliseiginleikar sem draga konuna að manninum í upphafi eru oftast þeir sem hún hatar mest nokkrum árum seinna.
Kynlíf er sóðalegt, aðeins ef það er gert á réttan hátt.
Besta leiðin til að halda konu er að hafa hana í örmum þínum.
Kynhvöt er arfgeng. Ef foreldrar þínir hafa verið lausir við hana hefðir þú sjálfsagt aldrei fæðst.
Ástarleikjum hefur aldrei verið aflýst vegna; veðurs, myrkurs eða þoku.
Það var alls ekki eplið á trénu sem orsakaði öll vandræðin í Edensgarði heldur parið sem lá á jörðinni.
Það er ýmislegt sem er betra en kynlíf og margt verra en ekkert sem er alveg eins.
Elskaðu náunga þinn en passaðu þig að ekki komist upp um þig.
Ef geimferðaáætlun Bandaríkjanna hefði notið jafnmikillar athygli og karlmenn veita konubrjóstum væri nú hægt að fá sér pylsu á Bæjarins bestu á tunglinu.
Ástin er efnafræði, kynlífið eðlisfræði.
Gerðu það aðeins með þeim bestu.
Einn góður snúningur skilar þér allri sænginni.
Þú getur ekki eignast barn á einum mánuði þótt þú gerir níu konur óléttar.
Reyndu að standast vín, söng og karlmenn. Þó aðallega söng.
Kynlíf er aðeins ein af níu ástæðum fyrir endurholdgun, hinar átta skipta engu máli.
Brostu og fólk mun velta því fyrir sér um hvað þú sért að hugsa.
Ástin er þess háttar tálsýn að manni finnist einn maður öðruvísi en allir hinir.

Bölsýnismenn og bjartsýnisfólk

2007-01-08T10:43:00.000Z

Pabbi minn hefði orðið 86 ára þann 5. janúar ef hann hefði lifað. Þennan pistil flutti ég í Samfélaginu í nærmynd fyrir ansi mörgum árum. Það var ekki síst faðir minn sem ég hafði í huga þegar ég skrifaði þetta.

Viðhorf fólks til lífsins ráða oft mestu um viðbrögð þess við aðstæðum. Flest þekkjum við einhverja fyrirhyggjumenn sem virðast vel undir allar ágjafir búnir og ávallt hafa nokkuð góða hugmynd í upphafi um lyktir hvers máls. Sjálf er ég svo bjartsýn að jaðrar við heimsku og trúi stöðugt að eitthvað muni mér nú leggjast til áður en allt verði í óefni komið. Sjaldnast hafa nú stórkostleg höpp orðið mér til bjargar, frekar að svona hversdagslegt juð hafi að lokum skilað sér, en ekkert virðist það þó slá á bjartsýnina eða kenna mér ögn meiri fyrirhyggju. Enn fleygi ég mér út í hringiðuna án þess að velta mikið fyrir mér hvar ferðin muni enda, rétt eins og gamla konan sem ævinlega túlkaði drauma sína á þann veg að nú ætti einhver hennar nánustu von á happdrættisvinningi. Þegar það brást var ekkert verið að sýta það heldur beðið eftir næsta drætti því fyrst það brást í fyrsta sinn var það gulltryggt í annarri tilraun og svo auðvitað ekki allt var fyrr en þrennt var orðið og fullreynt í fjórða. Hún tók það svo sem ekkert nærri sér þótt biðin eftir þeim stóra lengdist stöðugt eftir því sem á ævina leið því hún naut þó alltaf ánægjunnar af tilhlökkuninni.

Margir hafa viljað skipta mönnum í tvo hópa eftir því hvort hægt er að kalla þá hálftómt-menn eða hálffullt-menn. Skiptingin byggir á gömlu sögunni um drykkjumennina sem horfðu á sama glasið og annar taldi glasið hálftómt en hinn sagði það hálffullt. Þeir sem almennt líta björtum augum á lífið og virðast trúa statt og stöðugt að hvernig sem allt velti muni þeir koma niður á fæturna eru þessir hálffullt-menn en hinir sem gegn svo mörgu sem guð þeim sendir gera kvíðann að hlíf eru hálftómt-menn.

Sumum finnst einhver vörn í að búast alltaf við hinu versta því þá komi svo þægilega á óvart ef hlutirnir einhvern tíma ganga vel. Þeim þykir jafnvel fró í að spá hinum verstu óförum í byrjun hverrar atburðarásar. Ég kannast vel við einn slíkan bölsýnismann og þegar fréttir bárust af því á dögunum að spámaður nokkur hefði séð fyrir endurfæðingu Krists í Þrándheimi á tilteknum degi og tilteknum tíma fylgdumst við í fjölskyldunni spennt með hvort af þessum merkisatburði yrði. Bölsýnismaðurinn tók lítinn þátt í vangaveltum hinna en þegar lát varð á skvaldri okkar kvað hann skyndilega upp úr eins manns hljóði: „Þið þurfið nú ekki að velta endukomu Krists mikið fyrir ykkur, fæðist hann í Þrándheimi verða þeir búnir að krossfesta hann áður en hann kemst til Óslóar.“

Ratar aldrei um borð í flugvélina
Þessi sami maður fylgdi eitt sinn barnabarni sínu í flug til Danmerkur. Eftir forspár um týndan flugmiða, glataðan farangur, gleymt vegabréf og önnur óhöpp sem hent gætu áður en um borð í vélina væri komið virtist allt ætla að ganga stórslysalaust og hann horfði á eftir drengnum upp rúllustigann í flugstöð Leifs Eiríkssonar tuldrandi: „Tjah! Hann skilar sér ábyggilega aldrei um borð í vélina.“

Í dag er okkur sagt að viðhorf okkar til lífsins skipti miklu um hvort menn nái markmiðum sínum eða líði almennt vel. Bölsýni og svartagallsraus ættu samkvæmt því aðeins að skila mönnum óhamingju en þeir bölsýnismenn sem ég þekki virðast oftast ákaflega ánægðir í sinni svartsýni og hreinlega oft hafa gaman af því að setja saman alverstu óhapparöð sem hægt er að ímynda sér. Þeir eru þó alls ekki ánægðir þegar hrakspár þeirra rætast heldur almennt jafn miður sín og aðrir.

Já, sennilega er í þessu sem öðru vandratað meðalhófið og áreiðanlega best að vera fyrirhyggjumaður sem stígur varlega til jarðar en lætur ekki kvíða eða hrakspár aftra sér frá því að reyna sig við hlutina.

Að þekkja sinn vitjunartíma

2007-01-08T10:26:00.000Z

Sumir þekkja ekki sinn vitjunartíma. Þetta varð mér ljóst í gær þegar við Gummi mættum stórum hóp af göngufólki á rölti okkar með hundinn. Freyju fannst auðvitað stórkostlegt að sjá allt þetta fólk og þegar einn karlinn kom alveg að henni flaðraði hún upp um hann. Karlinn brást hinn versti við, æddi að okkur Gumma og hvæsti: „Hundurinn hoppaði upp á mig. Sástu það ekki?“ Gummi leit á hann pollrólegur og spurði: „Viltu sparka í hann til baka?“ „Ha! Nei,“ svaraði karlinn snúðugur og móðgaður yfir því að við skyldum ekki taka þessu nægilega alvarlega. „Þú verður að passa hundinn,“ bætti hann við. „Ég er nú reyndar að reyna það,“ sagði Gummi „En kannski þú munir það næst þegar þú mætir hundi að ganga ekki alveg að honum.“ Karlinn var öskureiður og fannst við greinilega ekki axla nægilega ábyrgð á dýrinu okkar. Ég var hins vegar mest hissa á því að hann skyldi ekki gleðjast yfir vinalátum hundsins. Svona skapvonskupúkar eru áreiðanlega ekki vinsælir og að mínu mati er það til marks um umburðarlyndi og mannelsku dýrsins að það skuli geta hugsað sér að vera vinalegt við hann. En sumir þekkja ekki sinn vitjunartíma eins og Bíblían segir okkur.

Litla ljósið Týra

2006-12-15T13:08:00.000Z

Hugmynd Gumma um að gefa Freyju í skóinn hefur sannarleg fengið óvæntan endir. Í gærkvöldi ákvað ég að lauma harðfisk í skóinn þegar tíkin var upptekin niðri svo hann yrði tilbúinn í fyrramálið. Ég kom bitanum vel fyrir og hugsaði mér gott til glóðarinnar að sjá hvort tíkin fattaði þetta á morgun. Ég var ekki búin að sitja lengi frammi þegar ég heyrði krönsssjjj, krönssjj og gerði mér grein fyrir að einhver var að gæða sér á harðfisknum. Ég gáði hvað var á seyði og þá sá ég að litla, rósótta, hógværa læðan mín sat út í glugga og gæddi sér harðfisknum yfir sig ánægð með að vera loksins í friði fjarri græðgisskoltum hinna tveggja heimilisdýranna. Týra er svo hæg og til baka að þegar verið er að gefa harðfisk og hákarnir Freyja og Matti eru nálægt er næsta víst að þau stela af henni eða hún flýr af vettvangi. Seinna setti ég annan harðfiskbita í skóinn og hann fór sömu leið. Það er því læðan en ekki tíkin sem situr að krásum jólasveinsins.

Góð byrjun

2006-12-14T16:20:00.000Z

Freyja hefur fengið í skóinn, eins og önnur góð börn, undanfarna daga og nú er hún farin að fatta að eitthvað stendur til á morgnana þegar ég reyni að laumast niður. Hún fylgir mér því fast eftir og sleppir ekki af mér augunum. Ég reyni að laumast í ísskápinn til að sækja nammi en hún hefur fengið lifrarpylsusneið í skóinn fram að þessu. Hún á í mesta basli við að ná sneiðinni sinni upp úr skónum og stundum horfir hún ásakandi á mig eins og hún vilji segja: „Til hvers ertu að troða þessu þarna? Getur þú ekki bara gefið mér þetta eins og eðlileg manneskja?“ Ég verð að játa að hundurinn hefur ýmislegt til síns máls.

Heimsins flottasti sonur

2006-12-13T14:45:00.000Z

Ég fór á tónleika í FÍH í gærkvöldi. Þar spilaði sonur minni ásamt hljómsveit sinni JP's Lukewarm Six. Þeir stóðu sig áberandi best af öllum og Andri spilaði eins og engill. Sólóin sem hann tók á bassann slógu við helstu djasssnillingum heimsins og móðir hans táraðist í taumum. Þetta sagði ég pilti þegar hann hringdi í mig áðan og heyrði ekki betur en hann segði: „Takk fyrir beyglan þín,“ rétt áður en hann kvaddi. Aldrei hefði mér dottið í hug að barn sem alist hefði upp í nágrenni við mig notaði svona orðbragð.

Karlmenn

2006-12-11T15:25:00.000Z

Lítið var að gera í spilavítinu og tveir gjafarar héngu við eitt teningakastborðið þegar hávaxin, glæsileg ljóska gekk í salinn. Hún var íturvaxin með stór, falleg brjóst, mjótt mitti og ávalar mjaðmir. Hún gekk vaggandi í mjöðmunum að borðinu og lagði hundrað þúsund krónur undir. Hún rúllaði teningunum í lófanum og bjó sig undir að kasta. Allt í einu hætti hún við, reisti sig upp og sagði hlýrri, djúpri röddu: „Ég vona að ykkur sé sama en ég er alltaf miklu heppnari í spilum þegar ég er fáklædd.“ Að svo mæltu hneppti hún frá sér blússunni og losaði brjóstahaldarann.

Hún strauk mjúklega yfir stór brjóstin, smeygði sér svo úr pilsinu og stóð á pínulitlum g-strengsnærbuxum einum fata á gólfinu fyrir framan þá. Því næst tók hún teningana, fól þá í lófa sér og sagði: „Verið þið góðir, elskurnar! Munið að mamma þarf á nýjum fötum að halda!“ Að því búnu kastaði hún teningunum. Þegar hún sá tölurnar hoppaði hún upp í loftið, veifaði höndunum og hrópaði: „Já! Já! Ég vann! Ég vann!“ Hún faðmaði gjafarana hvorn á eftir öðrum, sópaði síðan öllum spilapeningunum saman, tíndi upp fötin sín og gekk brosmild fram til gjaldkera til að fá vinninginn greiddan.

Gjafararnir störðu steinhissa hvor á annan. Loks sagði annar þeirra: „Hvað kom upp á teningunum hjá henni?“
„Það veit ég ekki,“ svaraði hinn. „Ég hélt að ÞÚ hefðir verið að líta eftir því.“

Boðskapur þessarar sögu er: Ekki eru allar ljóskur heimskar en karlmenn eru og verða karlmenn.

Grýla er engri annarri lík

2006-12-11T14:55:00.000Z

Ég rakst á þetta gamla viðtal þegar ég var að taka til í tölvunni minni. Það er tekið við Grýlu fyrir jólin 2000. Njótið vel.

Fáar íslenskar konur hafa verið jafn nátengdar jólunum eða gert álíka mikið til að aðrir Íslendingar njóti jólanna og Grýla. Hún er að vísu orðin háöldruð núna en elstu ritaðar heimildir um tilvist hennar eru úr Snorra-Eddu sem skrifuð var einhvern tíma á þrettándu öld. Á sautjándu öld kemur Grýla íslenskum húsmæðrum til hjálpar í jólaamstrinu því þá er farið að nota hana til að hræða óhlýðin börn til hlýðni en líkt og allar konur vita er það ómetanlegt þegar nauðsynlegt er að koma á friði í barnahópi að vísa til æðra valds sem muni tukta þá sem láta ekki af ósiðunum.

Er það satt Grýla mín að þú borðir börn?

„Ég er auðvitað af tröllakyni og við sláum yfirleitt ekki hendinni á móti feitum bita. En þær voru í einhverjum vandræðum með krakkana stelpurnar hérna í gamla daga. Æ, þú veist þetta með agann og allt það. Ég þekki það ekki. Sennilega hafa aldrei verið uppi á Íslandi betur siðuð börn en jólasveinarnir mínir, en ég er alls ekki ónæm fyrir þessum systrakærleika sem Rauðsokkurnar töluðu um mörgum öldum seinna svo ég lofaði þeim að nota mig til að hræða krakkaskammirnar. Hins vegar er að verða öld síðan ég hef elst við óþekka krakka. Maður er að verða svo skelfing slæmur af gigt svo ég hef látið mér nægja að hirða væna flís feitum sauðum sem flækst hafa um fjöllin mín í gegnum tíðina.“

En Grýla er ekki bara kona sem sýnir öðrum konum samkennd heldur er hún sjálf breysk eins og við allar. Hún er þrígift og það var ekki fyrr en hún hitti Leppalúða sinn að hún fann ástina. Fyrri menn hennar voru Gustur og Boli og hvorugur var nægilega hrikalegur fyrir hennar smekk. Lúði hefur enst í tæp þrjúhundruð ár sem verður að teljast allnokkuð gott ef tekið er tillit til síðustu talna um hjónaskilnaði.

Hjónabandið hefur ekki gengið áfallalaust því fyrir nokkrum öldum lagðist Grýla veik. Hún lá í rúminu og gat sig ekki hreyft. Leppalúði treysti sér ekki til að hugsa um börnin sem voru mörg, baldin, þverlynd og körg. Hann réði sér stúlku til aðstoðar sem Lúpa hét. Líkt og sumir aðrir karlmenn varð honum hált á svellinu gagnvart barnapíunni og átti með henni soninn Skrögg. Grýla komst skömmu síðar á fætur aftur og varð æfareið þegar hún komst að því sem gengið hafði á og rak Lúpu burt. Leppalúði reyndi að hamla gegn þessu en kona hans hefur jafnan verið sterkari persónuleiki svo það endaði með því að hann gaf þeim mæðginum eyju þar sem þau síðan bjuggu. Þetta hefur varla verið Grýlu auðveldur tími meðan maðurinn hennar var að koma hjákonu sinni og launsyni vel fyrir.

„Nei, svo sannarlega ekki. Lúði er sá af mönnunum mínum sem ég treysti best og þegar hann sveik mig var það sárt. Ég ákvað að fyrirgefa honum enda er það svo í góðum hjónaböndum að það má komast yfir mörg áföll. Stúlkukindina vildi ég hins vegar ekki sjá eftir þetta né ungann hennar.“

Um þig hefur verið mikið ort og ekki allt fallegt. Hvað finnst þér til dæmis um lýsingar eins og: „Grýla var tröllkerling, leið og ljót með ferlega hönd og haltan fót...“ og „...hafði hala fimmtán, í hverjum hala hundrað belgir, í hverjum belg börn tuttugu...“?

„Ég held þeir megi yrkja strákarnir. Að vísu verð ég að segja að mér sárnaði við Jóhannes úr Kötlum að hann skyldi tala um að ég væri leið, hvort ég er ljót er hins vegar smekksatriði. Ég veit að Gustur, Boli og Leppalúði, eiginmenn mínir, sýndu mér daglega að útlit mitt var þeim að skapi, enda á ég þrettán stráka með Lúða og þó nokkur börn af fyrri hjónaböndum. Þar á meðal Lepp, Skrepp, Láp og Skráp, Völustall og Bólu. Ég held að konur ættu að dæma útlit sitt út frá því hversu fjörugir karlarnir þeirra eru í bólinu frekar en einhverju sem skáldlegir strákar með hausinn í skýjunum yrkja. Jóhannes er þó að yrkja þvert um hug sinn þegar hann segir mig leiða. Hann hafði alltaf gaman af að heyra um mig og skemmti sér endalaust yfir sögum af mér þegar hann var barn svo mér sárnaði að hann skyldi nota þetta orð. Hann talar líka um ferlega hönd og mér þætti almennt ágætt að sjá þann sem héldist handnettur eftir átta hundruð alda samfellda búsetu á hálendi Íslands. Margur hefur nú fengið grófar vinnuhendur af minna erfiði.

Nú, eins þótti mér óþarft að taka fram í mannlýsingu kvæðisins að ég stingi örlítið við. Þeir hafa svo sem alltaf verið samir við sig við fordómana gagnvart fötluðum. Ég kann vel við þessar nýju hugmyndir um að líta eigi framhjá fötlun fólks og á manneskjuna sjálfa en mannskepnan er breysk og henni hættir til að horfa aðeins á yfirborðið og þá það sem augljósast er á yfirborðinu. Ef fólk vill gera eitthvert mál úr hölum mínum vil ég bara benda á að ekki er langt síðan að það þótti til mikilla lýta væri kvenfólk leggjalangt. Ég sé ekki betur en allar konur sem rata á síður blaðsins þíns og annarra blaða séu svo langleggjaðar að spurning er hvar fæturnir enda og hálsinn byrjar. Ég efast ekki um að einn góðan veðurdag á nýrri öld verði halar taldir til útlitskosta kvenna og því fleiri þeim mun betra.“

Er það sem mér heyrist að þú sért örlítið viðkvæm fyrir útliti þínu?

„Eru það ekki allar konur. Það tók mig auðvitað langan tíma að sættast við sjálfa mig og læra að eina spegilmyndin sem er þess virði að eltast við er sú sem birtist í augum elskunnar þinnar.“

En Grýla mín, Jóhannes úr Kötlum segir í kvæði sínu að þú hafir verið stundum mögur og stundum feit.

„Ég sagði aldrei að leiðin til þroska hefði verið auðveld og auðrötuð. Ég hljóp eftir þessum megrunarkúrum og var á trimmi um allar sveitir á eftir óþekktaröngum líkt og margar aðra konur þangað til ég áttaði mig og sættist við líkama minn eins og hann er. Ég er hvorki smávaxin né nett. Þið mennirnir kallið mig tröllkonu. Ég segi að það sé allt á eina bókina lært með þessa kvenímynd. Við pössum aldrei alveg inn í hana og þegar okkar „look“ kemst í tísku erum við búnar að missa blómann. Ég er heppnari en margar aðrar því ég veit að ég mun lifa og mitt „look“ er eitthvað sem þörf er fyrir um alla framtíð.“

Og við hinar vitum að myndir af Grýlu eru svo sannarlega ekki hættar að birtast þótt komið sé að aldahvörfum og hún eldri en aðrar fyrirsætur.

Veiðihundur í kanínuleit

2006-12-08T11:41:00.000Z

Við Freyja fórum í göngu í gærkvöldi umhverfis Rauðavatn og grunur Gumma um kanínubyggð þar var staðfestur. Hún hvarf um leið og ég hleypti henni út úr bílnum eins og reyndar er venja hennar og siður á þessum slóðum. Ég kallaði og blístraði en enginn hundur birtist þar til allt í einu þaut framhjá mér dökkbrún kanína og fast á hæla hennar gulur hundur með sperrt skott, tunguna lafandi og andlit sem ljómaði af spenningi og gleði. Hvernig eltingaleiknum lyktaði veit ég ekki en þegar Freyja sneri aftur til mín var hún hrein og hvít sem mjöll á bringunni þannig að hún hefur að minnsta kosti ekki náð að fá sér bita af hrárri kanínu. Ég hélt að hún hefði fengið næga útrás við þetta og varð því undrandi þegar hún vakti mig tvisvar í nótt til að hleypa sér út. Í seinna skiptið sofnaði ég um leið og ég kom upp í rúm aftur þannig að húsið var opið í þrjár klukkustundir í nótt, frá klukkan fjögur til sjö og það hefði getað endað illa. Til allrar lukku gerðist ekkert annað en það að hörkufrost var í íbúðinni þegar ég vaknaði í morgun. Ég var svo þreytt að ég ætlaði aldrei að komast fram úr en drattaðist á endanum niður og gat gengið með Freyju í korter áður en ég varð að fara í vinnuna.

Líkamsvöxtur og skapgerð sonar míns

2006-11-30T13:19:00.000Z

Ég tel að foreldrar þurfi að sjá til þess að börn þeirra hafi svona nokkuð réttar hugmyndir um sjálf sig og að sjálfsmyndin sé sterk. Þess vegna sendi ég syni mínum eftirfarandi vísur:

Ég frétti af því í gær
að þú værir með tíu tær
og vil þér segja
fremur en að þegja
að þá ertu fljúgandi fær.

Ég vildi þig trufla um stund
til að ræða aðeins þína lund.
Á morgnana urrar
og á kvöldin murrar
eins og snúið roð í hund.

Harður pakki eða mjúkur

2006-11-29T15:16:00.000Z

Á visir.is má lesa dásamlega frétt um konu nokkra í Rúmeníu sem fékk jarðneskar leifar föður síns sendar í pósti. Þannig stóð á þessum ósköpum að búið var að selja kirkjugarðinn þar sem karlanginn hvíldi og konan hafði gefið samþykki sitt fyrir sölunni. Hún gerði hins vegar ráð fyrir að kirkjan sæi um að jarðsetja hann annars staðar en nokkrum vikum síðar fékk hún pakka í pósti. Þegar pakkinn var opnaður kom í ljós það sem eftir var af föður hennar. Í fréttinni er tekið fram að þetta hafi verið bananakassi en hver heilvita maður sér að það skiptir auðvitað öllu máli þegar pakki af þessu tagi er opnaður og við manni blasir illa rotnuð beinagrind að pakkað hafi verið í eplakassa fremur en bananakassa. Ég verð að viðurkenna að ég myndi eiginlega ekki vilja fá svona sendingu. En hver veit hvað kann að slæðast með í öllu pakkaflóðinu fyrir jólin.

Í sjálfheldu í kirkjubrekkunni

2006-11-28T08:59:00.000Z

Varla er hægt að segja að færðin að undanförnu hafi verið upp á það allra besta fyrir gangandi fólk. Þrátt fyrir það verður að viðurkenna að ég hef aldrei lent í öðrum eins hremmingum og í morgun. Við vorum á leið upp brekkuna hjá Digraneskirkju þegar ég áttaði mig skyndilega á því að ég var komin í sjálfheldu í brekkunni. Ég stóð á litlum auðum bletti og það var saman hvert ég reyndi að stíga alls staðar var glærahálka og ég rann af stað niður brekkuna um leið og ég hreyfði mig. Það hjálpaði alls ekki í þessari aðstöðu að gulur hundur taldi að ég hefði stoppaði þarna í þeim tilgangi að leika við hann svo hann skottaðist glaðlegur í kringum mig og flaðraði upp um mig með reglulegu millibili. Með einstakri lipurð og snerpu tókst mér hvað eftir annað að koma í veg fyrir að ég rynni af stað með ófyrirsjáanlegum afleiðingum. Eftir japl, jaml og fuður tókst með með lægni að mjaka mér örlítið út á ísinn og ná taki á trjágrein. Með hjálp hennar og annarra sambærilegra gat ég svo togaði mig upp brekkuna og komist heilu og höldnu heim. Já, hætturnar leynast víða.

Vetrarmorgun með marr á grundum

2006-11-26T13:32:00.000Z

Við Freyja fórum í annan langan göngutúr í morgun. Að þessu sinni gengum við út að skolphreinsistöðinni í Skerjafirði. Veðrið var jafnyndislegt í dag og í gær. Ég sá hóp af álftum á sundi á Fossvoginum. Tatú sögðu þær hátt og snjallt þegar við Freyja nálguðumst og ég vissi ekki hvort þær voru að segja Freyju að það væri tabú að stríða þeim eða mér að fá mér tattú. Ég býst ekki við að sú gáta verði ráðin á næstunni. Þetta voru tvö hvít álftapör og átta gráir fullvaxnir ungar. Æðarfuglarnir görguðu milt og rólega að þessu sinni var ekki úað á mig, enda var ég í göngubuxum, dúnúlpu og með fíniríis vettlinga. Freyja hitti fullt af hundum. Lítinn labradorhvolp sem heitir Krummi, stóran gulan labra sem heitir Bjartur og lítinn Prince Charles Chevalier sem heitir Máni. Hún var óskaplega glöð og lék við alla voffana. Á leiðinni heim sleppti ég henni smástund þar sem göngustígurinn var gersamlega mannlaus. Allt í einu hvarf hún ofan í fjöru og ég heyrði hraustlegt gæsagarg og mikinn vængjaslátt. Tvær gæsir þeyttust úr hlýjum, mjúkum bælum sínum í fjörunni og bókstaflega hlupu eftir sjónum eins langt út og þær komust. Gæsaskelfirinn stóð með lafandi tungu í fjörunni og horfði á eftir þeim. Ég get ekki sagt að hann hafi verið með skottið milli lappanna því enga iðrun var hægt að merkja á þessum ógnvaldi þvert á móti virtist hann ánægður með afleiðingar gerða sinna. Við komum við í bakaríinu á heimleiðinni þannig að ekki er víst að göngutúrinn skili mikilli rýrnun á kroppi mínum. En náttúran er yndisleg á svona svölum, kyrrum vetrarmorgnum. Það er varla hægt að hugsa sér neitt fallegra eða skemmtilegra en þetta. Freyja er alveg sammála þessu og segir að ekkert jafnist á við að velta sér upp úr snjónum og éta klaka í vetrargönguferðum.

Vetrarfegurð og orkuskot

2006-11-26T13:29:00.000Z

Ég var eldhress í morgun og við Freyja rifum okkur út rétt fyrir tíu og gengum af stað. Fyrst ætlaði ég bara að labba út í Kópavogshöfn en veðrið var svo gott og sjórinn svo fallegur þar sem hann lá baðaður í vetrarsólinni að ég ákvað að fara hringinn fyrir Kársnesið. Þegar þangað var komið var enn of snemmt að sleppa þessari vetrarfegurð úr augsýn svo ég gekk út í Nauthólsvík. Þar var ég eiginlega búin að fá nóg og velti fyrir mér hvort ég ætti ekki að hringja í Gunni og Andra og biðja þau um að sækja mig og keyra mig heim. Ég hætti við það því ég taldi óvíst hvort pilturinn minn væri almennilega vaknaður, enda var klukkan bara rétt um tólf. Við snerum því við og gengum heim á leið. Auðvitað varð að koma við í bakaríinu og á leið þangað var litið inn í Klukkuna og keyptir rafeyrnalokkar sem ég hef sent hýrt auga í glugganum núna í tvær vikur. Við Freyja gerðum því góðan túr. Eftir hádegið fór ég með Sigurveigu í Blómaval og valdi skraut á kransinn sem ég ætla að föndra hjá henni á morgun. Nú er ég nýkomin heim eftir kaffihúsastopp og læt mér líða vel í nýjum Joe Boxer náttfötum sem ég keypti mér. Já, þetta er nú algleymi ef algleymi er til.

Innblástur og andagift

2006-11-22T15:11:00.000Z

Lítið lát er á andagift minni þessa dagana. Þetta fengu börnin mín sent rétt í þessu.

Ef ég ætti að syngja þér söng
vetrar- og vorkvöldin löng.
Ég mundi það róma
að þú ert fegurst blóma
og alveg eins og Gunna stöng.

Ertu ekki á því hissa
að Árna er verið að dissa.
Sá maður á þing
fer með swing
þótt niðrum sig sé búinn að missa.

Í rúllu

2006-11-21T19:07:00.000Z

When you're on a roll, you're on a roll. Andri fékk þess vegna senda þessa vísu.

Ég vildi þig andartak bögga
með nýjustu fréttum af Bjögga.
Hann vaknaði í gær
með klaufir og klær
og sagði: Nú er skammt milli högga.

Aldrei of illa farið með góð börn

2006-11-21T14:50:00.000Z

Alltaf þegar börnin mín halda að þau séu laus undan þeirri áþján að þurfa að þola kveðskap móður sinnar sendi ég þeim örlítinn glaðning. Þetta fengu þau í morgun.

Það var strákur í Timbuktú
sem átti aðeins eina kú.
Hann gaf henni gras
og eftir mikið bras
hann tók fyrir hana trú.

Það var stúlka sem átti kött
og elskaði Hróa hött.
Hún borðaði pítu
og hringdi í Rítu
og tilkynnti: Þú ert brött.

Lesblinda er smitandi

2006-11-20T09:50:00.000Z

Sumir minnast þess kannski að ég hef kvartað undan lesblindu hér á þessari síðu. Það hefur einkum gerst í kjölfar þess að mér hafi tekist að lesa einhver orð svo dæmalaust vitlaust að fáum ef nokkrum tækist að leika það eftir. Nú hefur hins vegar sannast að lesblinda af þessu tagi er smitandi. Við keyptum nefnilega pítsu frá Eldsmiðjunni í gær og maðurinn minn kallaði hróðugur upp til mín þegar hann var á leið með kassana í ruslið:„Energi lík. Hér stendur energi lík.“ „Jæja,“ svaraði ég glöð. „Ætli það tákni ekki að jafnvel lík fyllist energí eftir át á Eldsmiðjupítsu.“ „Fyrirgefðu,“ kom að bragði að neðan. „Þetta var engri lík.“

Nafnarugl og hugmyndadeyfð

2006-11-13T12:44:00.000Z

Gurrí mín var að kommentera við fyrri færslu um Guðmundana og þá datt mér í hug að það er ekki tekið út með sældinni að heita algengu nafni. Auður Haralds sagði eitthvað á þá leið í einni bóka sinna að sumir þjáðust alla ævi vegna hugmyndasneyðar foreldra sinna. Ég hef alltaf verið sammála henni og vorkennt þeim sem koma sér upp ótal kynslóðum Jóna Jónssona eða þegar tvö nöfn skiptast á, menn heita þá ýmist Jón Karlson eða Karl Jónsson. Ég veit að þetta háir mörgum fjölskyldum og hefur beinlínis staðið mörgum manninum fyrir þrifum í þroska og geðprýði. En aftur að algengum nöfnum. Guðmundur minn hefur mátt þola margt gegnum tíðina sökum nafns síns. Frægasta dæmið er örugglega árásarmálið. Hér kemur sagan af því. Við hjónin, þá reyndar sambýlisfólk, brugðum okkur af bæ til að halda upp á tvítugsafmæli hans Guðmundar og fréttum þegar heim kom að lögreglan hefði komið um kvöldið að leita hans. Við vorum mjög hissa á þessu, enda vissum við ekki til þess að Gummi hefði brotið nokkurn hlut af sér. Eftir hálfgerða andvökunótt fór hann niður á lögreglustöð og fékk að vita að hann væri ákærður fyrir að hafa brotið rúðu í hurð á íbúð á Skúlagötu 61. Tilgangur hans með rúðubrotinu var sá að opna sér leið inn til sextugrar konu sem þar bjó. Lögregluskýrslan tiltók ekki í hvaða tilgangi hann vildi komast inn til konunnar en lesendur geta bara beitt ímyndunaraflinu og getið í eyðurnar. Samkvæmt framburði vitna hét þessi kröftugi maður sem réðst inn í stigaganginn þeirra Guðmundur og bjó á Laugavegi 159. Þetta passaði við Gumma minn en mannlýsingin var fremur ólík honum nefnilega á þessa leið: Fremur lágvaxinn maður, þykkur um miðjuna og hárið heldur farið að þynnast. Þegar þessi saga gerist var Guðmundur spengilegur og kraftalegur ungur maður með allt sitt hár óskert. Málrekstur gegn honum var því látinn niðurfalla eftir viðtal við rannsóknarlögreglumann daginn eftir. Í annað sinn fékk Gummi ástarbréf frá Svíþjóð. Þar skrifaði ung kona að hann hefði reynst henni seingleymdur eftir nokkurra daga unaðsleg kynni og hún teldi sig því þurfa að láta á það reyna hvort ekki væri hægt að endurnýja kynnin. Það vildi Gumma til happs að hann hafði ekki átt leið um Svíþjóð á þeim tíma sem stúlkan tiltók annars hefði hann sennilega ekki kembt hærurnar eftir að konan hans komst í bréfið. Já, svonalöguðu geta jónar, gunnur og gummar alltaf búist við en steingerðar og kolgrímur sleppa blessunarlega við skammt af slíkum misskilningi.

Vinnukonurnr og ástin

2006-11-13T09:22:00.000Z

Við héldum matarboð hjónin á laugardagskvöldið og buðum Guðmundunum í ættinni hans Gumma í mat. Þeir eru þrír og allir skírðir í höfuðið á sama manninum. Umræðurnar við borðið snerust að nokkru leyti um ættfræði og í ljós komu þónokkrar sögur af vinnukonum sem orðið höfðu óléttar og verið útskúfað vegna snobbs. Ég held að í öllum ættum sé að finna dæmi um þetta. Bóndinn heldur við vinnukonuna og þegar óléttan kemst upp er stúlkunni vísað út á guð og gaddinn. Í minni ætt eru tvær slíkar sögur en þær fá ákaflega ólíkan endi. Sú fyrri gerðist á nítjándu öld. Þá varð forfaðir minn, Páll í Nesi við Loðmundarfjörð, ástfanginn af vinnukonu. Móðir hans taldi stúlkuna honum ekki samboðna þar sem Nes var höfuðból og bannaði honum að giftast henni. Foreldrar höfðu meiri völd á þessum árum en við getum ímyndað okkur þannig að úr varð að Páll hætti ekki bara við að kvænast barnsmóður sinni heldur sór hann af sér barnið hjá sýslumanni. Á leið út úr stofunni eftir eiðstafinn vék sér að honum bóndi úr sveitinni og sagði: Þarna sórstu þig til helvítis, Páll minn. Já, svaraði Páll, og það á ég upp hana móður mína. Ég veit svo ekkert hvað varð um vinnukonuna og barnið sem svo illa var komið fram við. Hins vegar var seinni sagan á þá leið að afabróðir minn eignaðist barn með vinnukonu sinni en konan hans tók að sér barnið og ól það upp með sínum eigin börnum og reyndist því alla tíð ágætlega. Já, mannlegt eðli er bæði svona og hinssegin.

Vindbelgur og vindbelgingur

2006-11-08T09:10:00.000Z

Ég var víst eitthvað að tjá mig um það í gær að mér liði eins og sprunginni blöðru. Einhver var svo elskulegur að benda mér á að blöðrur fyndu sennilega ekki fyrir nokkrum sköpuðum hlut hvort sem þær væru útblásnar og bústnar eða sprungnar og loftlausar. Ég verð því víst að finna mér einhvern annan vindbelging að líkja mér við. Því miður dettur mér ekkert annað í hug en Vindbelgjarfjall við Mývatn en líklega er það jafntilfinningalaust og blaðran. Við verðum líklega að nota ímyndunaraflið og rökvísina og segja: Ef blöðrur hefðu tilfinningar fyndist þeim þær sennilega lítils virði eftir að þær hafa sprungið. Það er stórt stökk frá því að vera uppblásin og fallega hnöttóttur að vindlausum gúmmítætlum sem eru til lítillar prýði. Þess vegna má gera ráð fyrir að þeim sem líður eins og sprunginni blöðru finnist hann hafa farið úr miklu í lítið. Jamm og jæja ef þið skiljið þetta ekki, skiljið þið ekki neitt. Skiljið þið það?

Loftlaus tilvera

2006-11-07T11:02:00.000Z

Jæja, þá er blaðið komið út og mér líður eins og ég ímynda mér að sprunginni blöðru líði. Ég er einhvern veginn alveg loftlaus og gersamlega andlaus. Ekki var það góð blanda að tarna, enda hefur lífið verið í hægagangi að undanförnu. En vonandi fer að birta yfir og blaðran að bústna aftur, fyllast af helíumgasi og svífa af stað.

Fýkur í kviðlingum

2006-10-31T16:18:00.000Z

Svefngalsi og þreyta eru ríkjandi hér á skrifstofu h-tímarits. Helen fékk þetta sent í tilefni athugasemda við Pirates of the Caribbean.

Hún Helen er sjóræningi
og fengi ekki að tala á þingi.
Ef hún opnar sinn munn
hún minnist á Hemma Gunn
og röflar um moldarbingi.

Allt í steik

2006-10-31T12:58:00.000Z

Við erum að ljúka við að brjóta um fyrsta blaðið. Hér hefur margt gengið á svona eins og venjulega í blaðaútgáfu þegar „deadline“ nálgast. Meðal þess sem kom upp var að ein síða datt út karlamegin. Þar átti að fjalla um steikur en myndirnar voru svo ljótar að við gátum ekki birt þær. Þá varð þetta til:

Hér stóð til að birta steik
en myndin var versta feik.
Steikin varð því að fara.
O svei ‘attan bara.
Hér myndast því bara breik.

Kartöfluskorpur og harðnautakjöt

2006-10-28T11:49:00.000Z

Uppáhaldsstelpurnar mínar á Fróða, úpps, Birtingi komu til mín í mat í gærkvöldi. Ég gleymdi mér við að tala þannig að aðalrétturinn var alltof lengi í ofninu. Þær fengu því kartöfluskorpur og harðnautakjöt í aðalrétt en grænmetið var ætt. Freyja var mjög ánægð með heimsóknina og það vorum við Gummi líka. Þetta var óskaplega notalegt kvöld og ég fann hvað ég sakna þeirra rosalega. Þær voru allar hálfþreyttar og þvældar eftir flutningana svo ég neyddist til að sleppa þeim heim snemma. En næst held ég þeim í tvo til þrjá daga.

Mín rækja æ!

2006-10-27T11:19:00.000Z

Eitthvað lítið hefur verið um innkaup á heimilinu hjá mér undanfarið sökum anna. Í morgun uppgötvaði ég að enginn dýramatur var til en þar sem ég átti rækjur í frystikistunni var ákveðið að gefa kvikindunum jólamat að þessu sinni. Ég sótti slatta af þessu bleika lostæti og byrjaði að þíða. Matti var fljótur að skynja hvað var á seyði og birtist glaðhlakkalegur við eldhúsvaskinn. Ég lauk við að koma rækjunum í neysluhæft form og sneri mér við til að setja þær í matardallana þeirra. Þá heyrðist þvílíkt skæðræðisvein að ég hef bara ekki heyrt annað eins. Mjááááííí! Matti ræfillinn hélt sem sagt að ég væri að taka af honum nammið og fara með það. En mikið varð hann feginn þegar ég sótti hann og stillti honum upp fyrir framan dallinn hans.

Ef þú klórar mér skal ég klóra þér

2006-10-24T18:02:00.000Z

Ég sit við í vinnunni núna og lemst við að klára eins mikið og hægt er af blaðið. Sumt gengur vel og annað verr en það er eins og við er að búast. Freyja kom í vinnuna til mömmu og er búin að fara út að labba á holtinu hér fyrir ofan. Hún telur sjálfsagt að bögga alla sem hér eru með því að biðja þá að klóra sér á mallanum og skilur ekkert í því að fólk skuli ekki taka því fagnandi þegar hún krækir framloppunni í handlegginn á því og togar rösklega í. En svona er lífið og Freyja verður að læra það eins og aðrir að nobody scratches yours unless you scratch theirs.

Hvers vegna vilja Bandaríkjamenn ekki veiða hvali?

2006-10-19T09:52:00.000Z

Bandaríkjamenn vilja hefja viðræður við Íslendinga um nýhafnar hvalveiðar okkur og að undanförnu hef ég heyrt marga velta fyrir sér af hverju veiðarnar fara svona fyrir brjóstið á Bandaríkjamönnum. Það er einfalt. Fyrir nokkrum áratugum var mikil herferð á vegum Greenpeace þar sem fólki gafst kostur á að ættleiða hval við Íslandsstrendur. Tugir þúsunda Bandaríkjamanna brást vel við og því ekki að undra þótt þetta fólk vilji ógjarnan vita fjölskyldumeðlim í hættu. Bandaríkjamenn eru bara að verja þegna sína. Rétt eins og arfavitlausir Íslendingar sungu lög um Keikó og fögnuðu honum með óskum um að blessuð skepnan eignaðist nú fjölskyldu. Mér lá við að æla þegar Keikó var sagður hafa eignast vin í höfrungi nokkrum án þess að nokkur benti á að háhyrningar éta allajafna höfrunga og það eina sem kom í veg fyrir að Keikó drægi upp hníf og gaffal var sú staðreynd að búið var að hrista alla sjálfsbjargarviðleitni úr blessuðu dýrinu. Mér finnst ömurlegt að heyra að fólk hér á landi sé að verða svo slítið úr tengslum við náttúruna að það yfirfæri á dýr félagslega siði og venjur mannlegs samfélags. Ég á dýr sem mér þykir áskaplega vænt um og tel mikla persónuleika en mér dettur ekki í hug að dag einn muni tíkin Freyja gifta sig með pompi og prakt og lifa upp frá því vera trú rakka sínum.

Votar systur væla hér

2006-10-15T14:44:00.000Z

Vissulega er rigning úti og sannarlega er ég löt en stundum nær skylduræknin yfirhöndinni og svo fór um eittleytið í dag þegar ég ákvað að gleðja hundinn minn og fara með hann út. Ég hringdi í Svövu systur og bauð henni með. Í augnablikinu var skúrahlé og við hugsuðum okkur að nýta það til að hlaupa léttfættar hringinn í kringum um Rauðavatn með huggulega gula tík í eftirdragi. En margt fer öðruvísi en ætlað er. Við vorum varla komnar út úr bílnum þegar hellirigndi og innan stundar voru bæði við og hundurinn rennandi blautar. Reyndar hvarf hundurinn jafnskjótt og við hleyptum henni út úr bílnum og sást aðeins eftir það eins og gult strik á hlaupum inn og út úr skóginum. Eftir tæplega klukkustundar göngu og vætu sem samsvaraði góðri sturtu gáfumst við upp og snerum aftur í bílinn. Þegar Svava fór út bílnum sat eftir bleytublettur í farþegasætinu frammí sem var leiðinlega líkur pissubletti. Mér fannst þetta fyndið þangað til ég stóð upp sjálf og sá að ég hafði skilið eftir mig sömu ummerki. Nú sit ég hér heima og skelf af kulda og varð hugsað til gamals og góðs sorgarsöngs ákveðinna bræðra sem elskuðu sætindi umfram allt og sneri honum upp á aðstæður okkar systra.

Votar systur væla hér
velgjan löngu liðin er
í sæti blettur ljótur sést
pissubletti líkist mest.

Leti- og vætulíf

2006-10-15T10:49:00.000Z

Ég hef legið í leti það sem af er helginni Freyju til mikillar ógleði. Hún gerði sitt besta til að draga mig út úr húsi í gær en ég reyndi árangurslaust að telja henni trú um að ekki væri hundi út sigandi. Hún horfði bara á mig með hyldjúpri fyrirlitningu og svipurinn sagði: Hnuh! Svona tíkargjóla stöðvar ekki nokkurn hund. Ég kom mér samt undan löngum göngutúrum með því að lofa henni frelsi og fjöri í Heiðmörkinni í dag. Nú sársé ég eftir þessu fljótfærnislega loforði sem ég verð víst að standa við. Það er þó huggun harmi gegn að í dag mun ég bara vökna og enginn er verri þótt hann vökni. Í gær hefði ég orðið eins og vindþurrkaður harðfiskur og rennblaut í ofanálag.

Töfrabirta í ljósaskiptunum

2006-10-13T10:40:00.000Z

Ég fór með Freyju upp í Heiðmörk í gærkvöldi og sleppti henni lausri. Tíkin kunni að meta frelsið en ég gekk um eins og í leiðslu. Birtan var svo einstök. Einhver rauðgullinn blær á öllu og eldrautt sólarlagið speglaðist í vatninu. Við stóðum upp á hæð og við mér blasti rauður himinn í vestri og dökk rigningarský í austri. Allt um kring var gult, rautt og brúnt lyngið og einhvern veginn blandaðist þetta saman í þvílíka litasimfóníu að ég var gersamlega heilluð. Ég tíndi vænan vönd af haustlyngi og blandaði saman gulu og rauðu bláberjalyngi. Það var nefnilega svo undarlegt að allt lyngið sem óx á bersvæði var rautt en það sem var inni í skóginum gult. Þessi fallegi vöndur skreytir nú stofuna mína. Mér hefur alltaf fundist haustið fallegasta árstíðin og held svei mér að ég hljóti að hafa fæðst að hausti þess vegna.

Sveitarómantík í vinnunni

2006-10-12T15:32:00.000Z

Ég get ekki sagt að ég þjáist af pennaleti þessa dagana þótt fátt af því sem ég skrifa rati inn á bloggið. Ég sit við í vinnunni flesta daga og skrifa og les yfir greinar. Ef ég lít upp blasir við mér óbyggt holt og hestamenn að viðra sig og dýrin sín. Hér rétt fyrir ofan er nefnilega reiðstígur og þar fara um fjöldinn allur af mönnum, hrossum og hundum á hverjum degi. Þetta er sannarlega ánægjuleg viðbót við skrifstofuna og ég þekki orðið í sjón suma hunda og hesta. Ég hef hins vegar ekkert fyrir því að stúdera reiðmennina, hvað þá að leggja útlit þeirra á minnið. Tveir kolsvartir hundar eiga alltaf leið um stíginn fyrir hádegi. Þeir hlaupa á eftir einum skjóttum hesti og einum brúnum. Annar hundurinn er alveg svartur en hinn er með hvítan blett á bringunni. Ég skírði þann svarta Kolskegg og hinn Bláskegg. Strangt til tekið er skeggið auðvitað ekki blátt en skítt með það þótt maður skreyti svolítið. Já, sól skín í heiði og haustlitirnir loga í brekkunni her fyrir framan mig. Það hlýtur að vita á gott.

Örótta konan í Kópavoginum

2006-10-04T09:14:00.000Z

Nanna Rögnvaldar ritar um skort sinn á örum á blogginu sínu og meðan ég las það rann upp fyrir mér að ég er ábyggilega með öróttari manneskjum. Yfir hluta af hægri höndinni á mér er ör eftir að ég skellti straujárni ofan á hana þegar ég var á þriðja ári. Sennilega hef ég talið að hægt væri að slétta hana en aðgerðin hafði þveröfug áhrif. Við vinstri augabrúnina er ör eftir að Ari Eydal barði mig í hausinn með niðursuðudós. Ástæður þessara trakteringa eru löngu gleymdar. Á hnénu er ör eftir að hafa dottið ofan í poll en glerbrot leyndist á botninum og skarst inn í hnéð á mér. Þetta sár hefði áreiðanlega verið saumað í dag en í Bólstaðarhlíðinni í þá daga var systrum nokkrum sagt að sjúga upp í nefið og hætta þessu væli. Þær fengu ekki einu sinni plástur á svöðusár sín. Á ððru lærinu er kringlótt ör eftir sauðaklippur sem Víglundur frændi hafði vafið utan um staur í fjárhúsunum þannig að oddarnir stóðu fram. Á ökklanum er ég með ör eftir ístað þar sem hestur datt ofan á mig og það er stór hola inn í fótinn á mér. Skammt þar frá er annað kringlótt ör eftir sár sem illt hljóp í vegna þess að Helen var alltaf að kroppa hrúðrið ofan af því. Ég er með ör eftir botnlangaskurð og ótal smáör eftir bruna og skurði sem ég hef hlotið við þau hættulegu störf að undirbúa næringu ofan í fjölskyldu mína. Já, sumir eru greinilega eitthvað lagnari en aðrir að verða sér út um varanlegar minningar um lífsreynslu.

Af heimsins óréttlæti

2006-10-04T09:11:00.000Z

Andrinn minn er 26 ára í dag. Þorgerður Katrín og Kjartan Gunnarsson eiga líka afmæli í dag. Á suma er meira lagt en aðra. Fátt er t.d. tengt við minn afmælisdag annað en sú staðreynd að hann er þjóðhátíðardagur Kínverja.

Afmælisveður og tíkartölt

2006-10-01T11:47:00.000Z

Jamm, ég á afmæli í dag. Orðin næstum því jafngömul og Madonna og Gurrí. Aumingja Gurrí varð að óska mér til hamingju hér við eldgamla færslu vegna ótrúlegrar pennaleti minnar undanfarnar vikur. Ég hef mér það til afbötunar að ég hef verið mjög upptekin m.a. af því að skipta um starf. Ég tók að mér að ritstýra nýju tímariti og er nú farin að skrifa fyrir karla líka sem er bæði nýstárlegt og skemmtilegt. Að auki kenni ég í Leiðsöguskólanum og síðasti tíminn minn þar er á miðvikudaginn kemur. Þar að auki hefur þrisvar verið hringt í mig að undanförnu og ég beðin að leiðsegja en ég hef lært að segja nei við því. Afmælisdagurinn byrjaði á því að Gummi hringdi og óskaði mér til hamingju. Freyja lét óðslega eftir það þannig ekki undanfæri að fara með hana út. Við töltum því út á Álftanes og nutum veðurblíðunnar. Gangan var dásamleg. Veðrið stillt og bjart og lognkyrrt hafið eins og himinblár spegill. Mosinn var víða þakinn hrími sem myndaði fíngert mynstur á jörðina. Döggin glitraði á stráunum og ekkert hljóð heyrðist nema hást garg í reiðum hrafni sem var ekkert um heimsókn okkar mæðgna gefið. Þaralyktin í svölu loftinu var hressandi og ég velti fyrir mér hvernig vogurinn hafi litið út á sextándu öld þegar allir áttæringarnir, fjögurra manna förin og tveggja manna skekturnar ýttu úr vör á svona degi til að mannfólkið mætti bera sig eftir björginni. Er það ekki undarlegt hvað náttúran gerir mann meyran?

Rúnki fór í réttirnar

2006-09-18T13:48:00.000Z

Við hjónin brugðum okkur í Skeiðarétt á laugardaginn og undum glöð við rollujarm og frís í hrossum. Freyju leist ekki illa á sig heldur og við og við kom smalahundurinn upp í henni. Þá missti hún stjórn á sér andartak og gelti tryllingslega í örfáar sekúndur. Ung stúlka var þarna á sveimi með tvo litla hvolpa og ég missti að sjálfsögðu gersamlega stjórn á mér. Sat undir réttarveggnum í klukkutíma með yndislegan, silkimjúkan hvolp í fanginu. Seinna kom í ljós að þessir litlu gullmolar bjuggu í Skeiðháholti þar sem fór í kjötsúpu á eftir. Ég gat varla hugsað mér að sleppa kvikindunum og kjassaði þá allan daginn. Gummi brá sér á hestbak og fylgdi kindunum frá réttunum og niður í Skeiðháholt. Ég hélt að hann stæði ekki í lappirnar eftir þetta og yrði undirlagður í harðsperrum en það var öðru nær. Þvert á móti var hann hinn kátasti. Hins vegar er hann smitaður af hestabakteríunni og þráir heitast af öllu að eignast hest. Það verður fínt að hafa hann í garðinum þá þarf ekki að hafa áhyggjur af slætti.

Gullæði í Smáralind

2006-09-11T10:42:00.000Z

Ég fann fyrir því í gær þegar nær dró lokum sýningarinnar Fjölskyldan og fjármálin að ég var farin að þreytast. Af einhverjum ástæðum urðu brandarar stútungskarla sem stilltu sér upp fyrir framan mig og sögðu: Þetta er ekkert ekta gullmoli. Þetta er bara spreyjað plast eða trékubbur, sífellt ófyndnari. Nokkrir fullyrtu líka að klumpurinn væri holur að innan. Heimska mannanna kemur mér stöðugt á óvart. Ef um unglingsstráka hefði verið að ræða hefði þetta verið skiljanlegt en þetta voru karlmenn á besta aldri. Allir héldu þeir því fram að ef þeir bara fengju að halda á molanum gætu þeir sagt til um nákvæma þyngd hans. Þvílíkir snillingar! Börnin voru mér einnig umtalsverð uppspretta skemmtunar en sum fundu sig knúin til að standa við borðið mitt til að leyfa mér að njóta yndislegrar kátínu sinnar. Það eina sem hélt aftur af mér var sú staðreynd að leiðinlegt hefði verið fyrir vinnuveitanda minn ef fyrirsagnir í blöðunum í dag hefðu verið: Gullæði í Smáralind: Verndari gullmolans gengur berserksgang og misþyrmir börnum og feðrum þeirra. Ég tek það fram að konurnar voru upp til hópa hógværar og notalegar.

Bjór og Parkinsons-veiki

2006-09-11T10:39:00.000Z

Mín elskulega, elsta systir var í heimsókn um daginn. Gummi kom gangandi inn í eldhús þar sem við sátum með pilsner-dós í hönd. Ég gat ekki stillt mig um að láta flakka eitthvert snjallyrðið svo ég sagði: Sko sérðu hvað ég þarf að búa við. Sullandi í bjór á miðjum degi. Ég var að vona að þú tækir ekki eftir þessu. Margrét svaraði að bragði: Auðvitað tók ég eftir þessu. Annað hvort var maðurinn fullur eða með Parkinsons-veiki.

Engin vettlingatök

2006-09-08T20:29:00.000Z

Af einhverjum ástæðum þolir Freyja ekki vettlingana mína. Ég á þessa fínu, útprjónuðu vettlinga sem ég keypti í Stykkishólmi í vor. Þeir eru svartir og hvítir með fallegu vöffluprjóni á handarbakinu. Í hvert skipti sem ég dreg þá upp úr vösum mínum tryllist dýrið hins vegar og stekkur á þá urrandi og bítandi. Tíkin gerir allt hvað hún getur til að rífa vettlingana af höndum mér og ef hún nær í þá hristir hún þá tryllingslega í kjaftinum. Hingað til hefur mér tekist að bjarga vettlingunum mínum frá bráðum bana en viðsjárverð augnablik hafa verið í þeirri baráttu og stundum mátt litlu muna. Við Gummi fórum út að ganga með frk. Freyju í morgun og ég dró vettlingana góðu á hendur mér. Tíkin stökk umsvifalaust á þá og nú fékk ég nóg. Ég stoppaði og hundskammaði hana og sló hana í nefið með vettlingunum. Hún lét þá vera eftir það en af og til sendi hún þeim hatursfullt augnaráð og nokkrum sinnum tók hún hliðarspor sem bentu til að hún ætlaði að gefast upp að berjast við freistinguna en til allrar lukku hætti hún við á síðustu stundu í hvert skipti. Nú verður spennandi að sjá hvað gerist næst þegar ég dreg upp vettlingana góðu.

Allt fyrir hunda og hundaeigendur

2006-09-05T11:58:00.000Z

Við Freyja erum nýkomnar úr tveggja tíma gönguferð meðfram ströndinni við Fossvog. Veðrið var indælt og við mæðgur vorum í banastuði. Okkur þyrsti á göngunni og svo skemmtilega vildi til að þarna var vatnshani með tveimur bunum. Önnur í fínni hæð fyrir mig að drekka af og hin var akkúrat í hæð Freyju. Við fengum okkur því drykk saman ég og tíkin.

Sérstætt sparnaðaráð

2006-09-05T11:54:00.000Z

Undanfarin ár hef ég keypt talsvert af fatnaði á Netinu. Netverslun Long Tall Sally er sérsniðin að þörfum kvenna sem hafa lengri útlimi en gengur og gerist og það hentar mér því einstaklega vel. Eftir að nýja Apple-tölvan kom á heimilið bregður hins vegar svo við að ég get ekki greitt vörurnar til að fá þær sendar hingað heim. Ég kemst svo langt að velja föt í shopping bag en síðan situr allt fast. Ég hef grun um að Guðmundur hafi komist í tölvuna eða þá að hún af einhverjum ástæðum hefur skipað sér í lið með honum ákveðin í að draga úr útgjöldum heimilisins.

Ljúfar stundir í himnaríki en löng er leiðin heim

2006-09-05T11:48:00.000Z

Við Svava skutumst upp á Akranes á föstudaginn og dvöldum í góðu yfirlæti í himnaríki hjá Gurrí. Hún reyndist hinn besti leiðsögumaður um allt það markverðasta á Skaganum og okkur hlotnaðist sá heiður að heimsækja Einarsbúð. Þessi einstaka hverfisbúð lætur lítið yfir sér utanfrá séð en þegar inn er komið reynist vítt til veggja og vöruúrval gott. Þarna fæst allt frá júgursmyrslum til sælkerafæðis og meira að segja sokkar sem ganga lengra. Við Svava skemmtum okkur konunglega við að ganga um og skoða dýrðina meðan Gurrí keypti frábæran fiskrétt sem hún fóðraði okkur systur á síðar um kvöldið. Á leiðinni heim fórum við varlega vel minnugar þess að ekki alls fyrir löngu keyrðum við framhjá afleggjaranum til Reykjavíkur og lentum heima á hlaði á bóndabæ nokkrum. Kusuhópurinn var að koma heim til kvöldmjalta og þær störðu opinmynntar og hálslangar á þessar stórskrýtnu konur og veltu fyrir sér hvort eitthvað svona furðulegt gæti verið ætt. Þetta ævintýri varð til þess að við Svava fylgjumst með veginum þegar við ökum heim frá himnaríki.

Beauty is pain

2006-09-02T14:58:00.000Z

Freyja ræfillinn komst að því að beauty is pain þegar við fórum með hana á hundasnyrtistofu og létum þvo, blása og klippa feldinn hennar. Tíkin var svo ljómandi falleg á eftir að það er þegar frægt í sjö sýslum og hún hefði örugglega unnið fegurðarsamkeppni gæludýra á Ormsteiti. Hin margrómaða ljósgula tík var hins vegar á því að best væri að halda öllu í hófi svo hún hófst þegar handa við að velta sér upp úr hinu og þessu í von um að fá feldinn nokkuð venjulegan að nýju. Rn hvernig sem hún lét hélt feldurinn áfram að vera fínkembdur og íðilfagur eða allt þar til hún brá sér í gönguferð í skógræktinni í Fossvogsdal og stökk út í litla tjörn. Yfirborð tjarnarinnar var alveg tært og kyrrt svo ég átti ekki von á að þar væri neitt ljótt að finna en auðvitað reyndist leir á botninum og Freyja kom upp úr svört og leirug á fótum og kvið. Lyktin af henni var heldur ekki neitt sérlega ánægjuleg eða áhugavekjandi. Ég mátti því gjöra svo vel að þrífa dýrið allt hátt og lágt aftur og blása það með hárþurrkunni minni til að halda feldinum jafnglansandi flottum og hann hafði verið. Freyju var ekki skemmt og svipurinn á henni sagði: No beauty is worth this much pain.

Undarlegt innræti

2006-08-27T19:36:00.000Z

Þær systur mínar, Svava og Helen, voru með mömmu í sumarbústað um síðustu helgi og þar vildi svo illa til að gamla konan læstist inn á klósetti. Hún var búin að banka og berja á hurðina ansi lengi en það eina sem Svövu datt í hug var að kalla og spyrja hvort hún væri búin að stofnsetja smíðaverkstæði í bústaðnum. Það var Salka, litla fósturbarnið hennar Helen, sem loks kveikti á því að gamla konan væri læst inni og kæmist ekki út. Þær systur reyndu vissulega að hjálpa henni út en þær hlógu sig máttlausar á meðan og það sem Svövu fannst allra nauðsynlegast við þessar aðstæður var að hringja í Svanhildi svo hún gæti nú hlegið jafndátt að óförum móður sinnar. Ég man varla eftir nokkru einu atviki sem lýsir innræti okkar systra betur en einmitt þetta. Ég og Magga vorum ekki með í skemmtuninni eingöngu vegna þess að Magga var erlendis og það náðist ekki í mig.

Enn eitt snilldarverkið

2006-08-14T11:41:00.000Z

Maður verður alveg ótrúlega skapandi af því að vera í fríi. Andri fékk þessa vísu senda í tilefni að frístundasköpun móður hans.

Andri drakk öræfamysu
og dansaði við stígvélaða kisu.
Með þríhyrndan hatt
hann í það datt
þar til hárin á höfði hans risu.

Ættgengur andskoti

2006-08-13T21:12:00.000Z

Í gær var ég í afmæli Guðríðar Haraldsdóttur blaðamanns sem eins og allir vita er árlegur hápunktur sósíallífsins hér á landi. Þangað mætir rjómi fyrirfólksins og allir þeir sem vilja vera menn með mönnum. Að sjálfsögðu vorum við systur þar allar nema Svanhildur sem ekki á alltaf heimangengt þessa dagana sökum ómegðar. Þarna hittum við Auði Haralds rithöfund sem reyndist kunna utanbókar allar uppáhaldskökuuppskriftir sínar og gerði hún mikið grín að skorti mínum á húsmóðurhæfileikum eftir að í ljós kom að ég gat ekki haft yfir uppskriftina af eplakökunni sem ég kom með. Auði verður send uppskriftin í pósti og þetta bréf með:

Kæra Auður,

Þakka þér fyrir síðast og ljóst er að húsmóðurheiður minn hefur beðið mikla hnekki við það að kunna ekki uppskriftir af þeim kökum sem ég mæti með í veislur. Eiginlega er spurning hvort ég geti látið sjá mig opinberlega framar og ef maður slysast í framtíðinni fyrir almenningssjónir er óhjákvæmilegt að læðast niðurlútur með veggjum. Annars hef ég það mér til afbötunar að þetta er ættgengur andskoti. Langamma mín Guðlaug á Svínabökkum í Vopnafirði var þekkt fyrir að vera félagslynd og skemmtileg en fremur lítil húsmóðir. Svínabakkar voru í þjóðbraut á þessum tíma þannig að jafnan var gestkvæmt á bænum. Langamma hafði sérlega gaman af að spila og var það venja hennar að draga þá sem duttu inn úr dyrunum í félagsvist og síðan var spilað þar til menn ultu út af sofandi. Bærinn á Svínabökkum var orðin nokkuð gamall og lélegur þegar þessi saga gerðist en þá fylltist allt af gangnamönnum sem orðið höfðu veðurtepptir á leið yfir Smjörvatnsheiði. Amma dreif alla í spilamennsku eins og venjulega en þegar minnst vonum varði hrundi baðstofuloftið niður á næstu hæð. Þeirri gömlu brá ekki meira en svo að hún stóð upp úr brakinu, hristi af sér versta gromsið og sagði svo: Hver á að gefa? Þannig að þú sérð það Auður mín að mér nokkur vorkunn að vera komin af þesskonar fólki. En njóttu vel og megi eplakakan bráðna þér á tungu.

Kær kveðja,

Rófa og rófuleysi

2006-08-11T18:55:00.000Z

Í gær slysaðist ég til að skipta á ríkissjónvarpið í eftirmiðdaginn og heyrði hluta af lýsingu á frjálsíþróttamóti. Þar var að heyra að önnur hver kona bæri eftirnafn sem endaði á rófa. Ég fór því að velta fyrir mér hvort konur þyrftu að láta sér vaxa rófu til að ná árangri í frjálsum að varð hugsað til Hildu Möggu frænku minnar. Í dag rakst ég af tilviljun á sömu rás og þá kom í ljós að engin rófa að hafði komist í efstu sætin í sinni íþrótt. Hilda Magga fær því að vera rófulaus ögn lengur.

Skemmtilegar íþróttir

2006-08-10T17:11:00.000Z

Af einskærri tilviljun kveikti ég á sjónvarpinu og sá í svip keppni í hlaupi á frjálsíþróttamóti. Þulurinn sagði: Hún fer fram úr Stumburófu og nær upp Ferilrófu. Þetta þótti mér skemmtilegt.

Enginn er verri þótt hann vökni

2006-08-10T16:10:00.000Z

Helen systir heimsótti bloggsíðuna mína nýlega og kvaðst í kjölfarið sakna þess að ekki væri sagt frá ævintýraför okkar systra yfir á í Brekkuskógi á leið upp að Brúarfossi. Þarna er steinavað og fólk stiklar þetta víst þurrum fótum þ.e.a.s. flestir. Mér gekk vel framan af og það þrátt fyrir þá staðreynd að gulur hundur fylgdi mér fast eftir og stökk ævinlega á sama stein og ég stóð á þannig að lítið pláss var til dansæfinga á glerhálu grjótinu. Ég var næstum komin yfir og farin að eygja hinn bakkann í hillingum þegar skreipur steinn skrapp undan fæti og ég hentist af stað. Fyrst sveif ég fram á við og til að forða falli fleygði ég mér aftur á bak og síðan heyrðist, splash, spladd og slett og frúin sat í ánni umflotin vatni upp í miðjar kluftir. Rassblaut og ræfilsleg stóð ég upp en það vildi til að sólin skein þannig að mér varð ekki kalt og buxurnar mínar þornuðu fljótt. Verra var með skóna því það sullaði í þeim og ógeðslegt soghljóð heyrist í hvert skipti sem ég tók skref. Engu var því líkara en að ég prumpaði í hverju spori eins og gamalhryssa á síðasta skeiði.

Helen fannst einnig tilhlýðilegt að ég deildi með ykkur lesendum mínum áhyggjum okkar systra af því að eitthvað eða einhver drukknaði í pottinum ef við skildum hann eftir fullan af vatni á kvöldin. Ég hafði mestar áhyggjur af börnunum í næsta bústað en Helen ímyndaði sér að mest hætta væri á að eitthvert hross villtist upp á pallinn og drukknaði í pottinum. Hún sá fyrir sér að við systur stæðum blóðugar upp fyrir haus á sláturvelli við að gera að hrossinu þegar Magga systir kæmi í heimsókn daginn eftir og við hjálpuðumst að við að setja saman markaðssetningarprógramm til að sannfæra Möggu og fjölskyldu um að óhætt væri að éta hrossið. Við ætluðum að bjóða upp á folaldalundir og hrossatébeinsteik. En undarlegt nokk þá kunnu hestar að forðast keldur og tóku á sig krók framhjá pallinum þannig að aldrei reyndi á getu okkar sem auglýsingamanna.

Engin ævintýri í ár

2006-08-08T23:36:00.000Z

Sunnudagurinn var letidagur hjá mér og ég lá fyrir framan sjónvarpið og horfði á Harry Potter og leyniklefann. Þá rann allt í einu upp fyrir mér hvað það er sorglegt að engin ævintýri eru væntanleg í ár. Nýja Harry Potter bókin kemur ekki fyrr en næsta ár og Lord of the Rings myndirnar eru búnar. Mér fannst þetta voðalegt. Að vísu kemur Harry Potter og Fönixreglan í bíó einhvern tíma fyrir jól en hugsið ykkur bara hvað lífið var skemmtilegt þegar árlega kom bók um Harry Potter og kvikmynd um sama strák og þar að auki myndir um barátu álfa, manna, dverga og hobbita við hinn illa Sauron. Já, það var í hina gömlu góðu daga. Nú er lífið litlausara og ef við hefðum ekki Magna og Supernova værum við sennilega fyrir löngu gengin í björg.

Fín bústaðaferð en heima er best

2006-08-04T00:17:00.000Z

Undanfarna viku höfum við systur, Helen og ég dvalið í sumarbústað Blaðamannafélags Íslands í Brekkuskógi. Ég kom heim í kvöld því það var mígandi rigning og við Helen nenntum ekki að vakna snemma til að taka til. Freyja var voðalega glöð að koma heim og Týra fagnaði henni með því að nudda sér upp við nefið á henni. Þetta var góður tími. Við lásum mikið, sváfum mikið, átum mikið og spiluðum mikið Scrabble. Halla kom í heimsókn og Magga, Steini og Aron líka. Við Freyja fórum í einn göngutúr á hverjum degi í svona klukkutíma eða einn og hálfan. Ég var lengi að finna aftur tjarnirnar sem við Gummi gengum að þegar við vorum þarna. Það er búið að búa til nýja vegi og vegarspotta þarna um allt, enda búið að skipuleggja nýjar sumarbústaðalóðir þarna fyrir ofan. Þetta ruglaði mig og ég valdi alltaf vitlausa vegarslóða og endað þess vegna einhvers staðar langt fyrir ofan eða langt fyrir neðan tjarnirnar. En loksins fundum við þær. Freyja rakst þar líka á nokkrar kindur og ákvað að sjálfsögðu að heilsa upp á þessi skyldmenni sín.
Við erum nú einu sinni fjarskyldir ættingjar, sagði hún. Þetta eru spendýr eins og ég.
Kindurnar voru ekki jafnhrifnar af ættrækni hundsins. Ein tvílemba snerist gegn henni. Kumraði lágt og illilega þegar tíkin kom að henni og stappaði niður framfætinum. Meira þurfti fröken Freyja ekki og hún bakkaði fljótt. Gelti nokkrum sinnum frekar máttleysislega en flýði svo til mín. Nokkrara endur fengu hins vegar að kenna á því og sömuleiðis rjúpnahópur sem hún rakst á. Hún hljóp og hljóp á eftir fuglunum og ég hélt að hún ætlaði aldrei að gefast upp. Hún lét hvorki mýrlendi hé kjarr stoppa sig þannig að það var frekar óhrjálegur hundur sem skilaði sér heim í bústaðinn aftur.

Framhald

2006-07-29T12:43:00.000Z

Vegna ritskoðunar tölvunnar verð ég að birta þennan pistil í tveimur hlutum. Hér kemur sá seinni:

Ég er vissulega sammála því að betra er að kalla þá sem hafa einhvers konar heilaskemmdir þroskahefta fremur en aumingja og hálfvita eins og tíðkaðist í mínu ungdæmi en þegar gerð var tilraun til þess fyrir nokkrum árum að kenna okkur að kalla þroskahefta seinfæra var mér nóg boðið. Í Bandaríkjunum þar sem pólitísk réttvísun er mjög mikilvæg (political correctness) eru menn hættir að tala um fatlaða og tala um the physically challenged eða þá sem takast á við líkamlega ögrun. Muniði líka þegar fóstrur gátu ekki lengur heitið fóstrur heldur urðu þær að verða að leikskólakennurum. Stéttarvitund þessara stoltu kvenna sagði þeim að enginn gæti borið virðingu fyrir fóstru og karlmenn myndu ekki sækja í starfsgrein sem héti svo kvenlegu nafni. Þess vegna varð Fóstruskólinn að Fósturskólanum. Gárungarnir misskildu þetta auðvitað bæði viljandi og óviljandi og héldu því fram að þetta væri skóli fyrir fóstur. Mér er hins vegar fullkomlega fyrirmunað að skilja hvers vegna fóstrur töldu það líklegt að menn gætu ekki borið virðingu fyrir því starfsheiti. Í ævintýrunum eru fóstrurnar almennt góðar og oft fjölkunnugar konur sem leggja fósturbörnum sínum lið á ögurstundu. Og segir ekki í Njálu að fjórðungi bregði til fósturs. Það er ekki lítil traustsyfirlýsing að halda fram að hvorki meira né minna en 25% af mannkostum eða brestum barnsins megi rekja til þess sem uppfóstrar það.

Skrauthvörf og önnur straumhvörf

2006-07-28T22:44:00.000Z

Svava systir skrifar um það á blogginu sínu hversu mjög það fari í taugarnar á henni þegar fólk talar um að einhver hafi tekið sitt eigið líf fremur en að segja að einhver hafi framið sjálfsmorð eða sjálfsvíg. Einhvern tíma heyrði ég þá skýringu hjá prófarkarlesurum Fróða að menn hefðu tekið upp þessa málvenju vegna þess að sjálfsmorð eða sjálfsvíg þættu ljót orð sem gætu ýft upp sársauka aðstandenda. Ef svo er finnst mér réttast að tala um að einhver hafi svipt sig lífi. Það er ekkert ljótt eða særandi við það og þetta er góð og gild íslenska. Reyndar fara svona skrauthvörf eða veigrunaryrði óskaplega í taugarnar á mér. Þetta er það sem á ensku er kallað euphemism og er gjarnan vísað til þess þegar fínar dömur spyrja hvar sé að finna restroom þar sem þær þurfi að powder their noses frekar en að spyrja hvar toilettið sé því þeim sé mál. Eitthvað svipað hefur verið að gerast í tengslum við ýmis atvinnuheiti og heiti á ákveðnum sjúkdómum.

Ritskoðun tölvunnar

2006-07-28T22:41:00.000Z

Ég hef ekkert getað bloggað að undanförnu vegna þess að tölvan ritskoðar mig. Ef ég skrifa of langan texta birtir hún það ekki og stundum fæst hún ekki til að birta það sem ég skrifa þó það sé stutt. Ég er komin með alvarlegt þunglyndi af völdum þessa miskunnarlausa gagnrýnanda.

Kátir dagar koma og fara

2006-07-23T12:51:00.000Z

Í gær renndum við Svava upp á Skaga til að skoða steinasafnið í MInjasafninu í Görðum. Það var jafngaman og alltaf áður að koma inn og skoða alla þessa fallegu steina. Ég get aldrei stillt mig um að snerta þá. Einhvern veginn kalla þeir á að maður renni fingrunum eftir þeim. Í sýningarkassa í safninu var armband eftir Dýrfinnu Torfadóttur sem heillaði mig alveg og við keyrðum niður í búð sem heitir Módel til að athuga hvort hún ætti svoleiðis armbönd til. Því miður átti hún þau ekki en ég áttaði mig fljótt á að sennilega kosta þau um 20.000 kr. Ég þarf að fara nokkra Gullna hringi áður en ég get borgað fyrir svoleiðis dýrindi. Eftir flækinginn fórum við í kaffi til Gurríar sem leit mjög vel út. Sólin að undanförnu hefur nægt til þess að hún er orðin útitekin og það klæðir hana einstaklega vel. Kaffið var einstaklega gott eins og alltaf, eðalkaffi hjá Kaffi-Gurrí, hvað annað. Aumingja Gurrí þarf að fara aftur í vinnuna bráðum en ég á enn eftir meira en helminginn af fríinu mínu. Jíbbí Kóla. Freyja var ákaflega prúð og stillt í ferðalaginu ef undanskilið er augnablikið þegar hún hitti Tomma (kisuna hennar Gurríar) og gelti á hann. Ég hundskammaði hundkvikindið og hún skammaðist sín í örfáar mínútur. Á heimleiðinni stoppuðum við Svava við litla tjörn og skoðuðum toppandarkollu með níu unga. Hún var æðisleg.

Makindalegar mæðgur

2006-07-21T19:35:00.000Z

Við Freyja erum makindalegar mæðgur um þessar mundir. Við vöknum um níu á morgnana, förum í morgungöngu og leggjumst siðan út í garð og liggjum þar eins og tveir ullarpokar nánast allan daginn. Freyjan mín er svo stillt þessa dagana að ég er dauðhrædd um að hún sé hvolpafull eftir hið hroðalega ævintýri með dvergterríernum. Fyrir ykkur sem ekki hafið frétt af því þá var Freyja á lóðaríi nýlega og hvarf. Við Gummi leituðum hátt og lágt um Kópavoginn og fundum hana loks við Digraneskirkju í samkrulli með terríer-hundi sem var um það bil einn níundi af hennar stærð. Hún virtist engu að síður bráðskotin í dvergnum og þverneitaði að koma þegar Gummi kallaði. Hann hljóp hana loks uppi með klækjum og var svo reiður þegar hann kom heim að hann hreytti út úr sér: Nú verður þú læst inni glyðran þín. Freyja gekk undir nafninu glyðran í nokkra daga á eftir en ég vona að hundkvikindið hafi verið of lítið til að gera nokkuð gagn. Hvað um það þá ætti fljótlega að koma í ljós hvort eitthvað hefur gerst.

Sælkerafæði er algjört æði

2006-07-19T11:54:00.000Z

Í gær fórum við Helen upp í sumarbústað til Möggu systur og höfðum með okkur kaffibrauð til að leggja með okkur. Það er velþekkt staðreynd að systir okkar hefði ekki hleypt okkur inn ef ekki hefðu komið til þessar mútur. Um kvöldið elduðu hún og Siggi svo handa okkur svívirðilega góð svínarif, brjálæðislegt hrásalat, frábæra sveppi og ógeðslega fínar kartöflur. Magga er sælkerakokkur og Freyja fékk að njóta þess líka þegar ég kom heim því hún fékk fullan poka af beinum. Aumingja tíkin gerði sitt besta en henni var ómögulegt að torga þessu öllu og um miðnættið lá hún máttlaus af ofáti úti í porti.

Góður biti í hundskjaft eða þannig sko ...

2006-07-19T11:46:00.000Z

Við Freyja erum nýkomnar úr þessum fína göngutúr út í Kópavogshöfn og erum bæði hressar og endurnærðar. Freyja þó ögn hressari en ég, enda fékk hún snakk á leiðinni og það er svolítil saga að segja frá því. Ég kom auga á óvenjulega stóra margfætlu á gangstéttinni og stoppaði til að skoða hana ögn betur. Þetta frumhlaup mitt varð til þess að tíkin ákvað að skoða líka og áður en ég vissi af hvarf margfætlan af gangstéttinni og upp í hundinn. Segja má að allir þessir fætur hafi lítt dugað eiganda sínum þegar til átti að taka. Í þessu er auðvitað ákveðin heimspeki fólgin, nefnilega sú að ekki dugar alltaf að eiga tólin sem til þarf. Það þarf að kunna að nota þau eða bara halda sig heima á sólríkum degi þegar hundar eru líklegir til að vera á ferðinni. Hvort þarna fór góður biti í hundskjaft skal ósagt látið, enda þekkti ég þessa margfætlu ekki persónulega en víst er að í skordýrafánu landsins hefur fækkað um einn einstakling. Þegar Freyja ætlaði síðan að sleikja á mér höndina í vináttuskyni eftir snakkið færðist ég undan.

Fjöri hleypt í fiðurféð

2006-07-15T17:18:00.000Z

Svo er farfuglinum fyrir að þakka að ég get aftur skrifað þær fyrirsagnir sem mér hugnast best hér á síðunni. Við hjónin brugðum okkur í ferð til Stokkseyrar í morgun og sáum þar Veiðisafnið og Töfragarðinn og heimsóttum að lokum skemmtilegt gallerí í Bræðratungu sem er bær rétt fyrir utan þorpið. Þar voru tvær tíkur sem Freyja komst strax í góðan vinskap við en svo ákvað galleríeigandinn og íbúi hússins að sýna okkur fallegu landnámshænurnar sínar. Þá gladdist Freyja sem aldrei fyrr og skyndilega fylltist hlaðið af gargandi fiðurfé á harðahlaupum undan glaðlegum, gulum hundi sem veifaði skottinu af ákafa. Eigendurnir gerðu sitt besta til að stöðva skarkalann og bjarga hænunum og það tókst eftir nokkurt japl, jaml og fuður. Hænurnar röltu um og hristu sig móðgaðar og sögðu: OOOOgogoogoo, með helsærðum raddblæ. Blessuð konan sársá auðvitað eftir að hafa í fljótfærni sinni ákveðið að sýna gestunum þessa heimilisprýði og við Guðmundur hunskuðumst skömmustuleg burtu. Einn var þó sem ekki fann fyrir neinni eftirsjá og það var guli hundurinn sem brosti út að eyrum og kvaðst hafa fundið alveg nýja merkingu í orðinu hundakæti.

Pylsubrauð og hrotur

2006-07-14T13:36:00.000Z

Það er sólskin og sunnanvindur og Sörli ríður í garð. Ég veit ekki hvers vegna mér fljúga þessar fallegu ljóðlínur í hug núna þegar vindur blæs af suðaustri og rignir eldi og brennisteini. Mikil rigningarleti hefur gripið alla íbúa þessa húss bæði loðna sem snögghærða. Freyja svaf undir rúmi til klukkan ellefu í morgun og því eigum við sannarlega ekki að venjast. Týra kúrði sig upp í handakrikanum á mér og svaf jafnvært og tíkin. Ég hraut en Guðmundur var sá eini sem harkaði sér fram úr og sat niðri ásamt Matta sem lá dæsandi á eldhússtól milli þess sem hann reis upp við dogg og sníkti harðfisk með háværu, skræku mjálmi sem sker gegnum merg og bein þannig að allir sem á hlýða verða að stökkva upp og fóðra Ketil skræk. En loksins fór liðið að róta sér og nú erum við búin að fara í gönguferð og verslunarferð í Bónus þar sem við enduðum með að kaupa pylsubrauð sem konan á eftir okkur hafði ætlað sér. Það verður sennilega rekið upp ramakvein á hennar heimili þegar uppgötvast að brauðin vantar en hér þusuðum við nokkra stund yfir að sitja uppi með pylsubrauð sem við höfum nákvæmlega ekkert að gera með.

Fyrirsagnapest

2006-07-12T23:23:00.000Z

Í gangi er mikið fyrirsagnafár hér á þessari bloggsíðu. Af einhverjum ástæðum vill heimatölvan mín ekki samþykkja íslenska stafi í fyrirsögnunum þannig að ég verð að vanda mig við að finna fyrirsögn sem ekki inniheldur íslenska stafi. Þetta er hægara sagt en gert. Ég ætlaði til dæmis að skýra þennan pistil, fyrirsagnafár eða fyrirsagnaplága en hvorugt gekk. Að lokum varð ég að enda á pest sem er second best. Svona er ég nú langt leidd. Ég ætlaði reyndar að ekki að tala um fyrirsagnir heldur Helen systir og sykurfallið hennar. Hún var hin glaðhlakkalegasta þegar hún og Gurrí birtust hér hjá mér á föstudaginn var og talaði óvenjulega hátt og rak upp sæljónslegar hláturrokur. Gurrí var yfir sig hrifin af því hversu fjörug skemmtileg konan var og flestir geta því ímyndað sér vonbrigðin þegar Helan varð aftur eins og hún á að sér. Það gerðist um það bil klukkustund síðar en þá var hún búin að vinda sér út úr bílnum fyrir utan Borgarleikhúsið og tylla sér þar á tá eins og ballerína í Svínavatninu og æra okkur Gurrí með nokkrum hláturrokum úr aftursætinu. Já, það er draumur að vera með sykursýkissjóara.

Leiðsagt i bak og fyrir

2006-07-10T18:29:00.000Z

Gangan í Selvoginum gekk vel og við skemmtum okkur konunglega, Freyja, Gummi og ég. Á sunnudaginn fór ég svo Gullna hringinn í fyrsta sinn með tékka. Háa og myndarlega tékka meira að segja þótt fæstir fengjust innleystir í banka. Ég tala mjög litla tékknesku og ekki allir í hópnum tala ensku svo ég var með túlk sem þýddi allt sem ég sagði. Þetta var mun erfiðara en að blaðra út í eitt eins og ég er vön. Allt gekk samt prýðilega ef undanskilin er sú staðreynd að ég týndi hópnum á Þingvöllum en fann þau aftur til allrar lukku annars hefði Íslendingum fjölgað um sextán svo kannski var það vitleysa að leita þau uppi. Óhappið varð vegna þess að ég tók ekki nógu skýrt fram við bílstjórann á hvaða bílastæði hann ætti að bíða. Í dag fór ég svo í borgarferð á vegum Íslandsferða og allir voru mjög hamingjusamir og glaðir að henni lokinni. Ég var hissa á hversu liðlega það gekk. Vonandi heldur áfram sem horfir því þá verð ég forrík í lok sumars.

Landgæði i Selvogi

2006-07-06T11:31:00.000Z

Til stendur að ég leiðsegi í þriggja tíma gönguferð um Selvog í kvöld. Við Árný fórum í gærkvöldi til að taka út gönguleiðina og höfðum fröken Freyju með okkur. Í túnum bænda voru enn lambær og Freyju fannst ákaflega vel til fundið að láta þær hlaupa ofurlítið. Ég kom því böndum á hana, enda ekkert gott fyrir kindur með júgrin full af mjólk að hlaupa undan hálfvitlausum hundi sem hefur ekki hugmynd um hvernig eða hvert á að smala þeim. Það er fallegt í Selvoginum og einstakar hraunmyndanir þarna um allt. Gróðurinn er aldeilis tekin að blómstra eftir að menn gróðursettu þarna melgresi til að hefta sandfok. Gullkollur er þarna mjög algeng jurt en talið er að hann hafi verið fluttur hingað inn sem fóðurjurt og komið fyrst í Selvog. Þar er jurtin nefnd kattarkló af einhverjum ástæðum. Ofan við byggðina hvelfist Selvogsdyngja, eldfjall sem gaus í lok síðustu ísaldar. Ofan á henni má sjá leifar af gígnum í formi skringilegra og fallegra hóla sem heita Kvennagönguhólar. Nafnið er til komið vegna þess að konur í Selvoginum gengu þar upp til að hafa útsýn yfir Selvogsbanka og litlu bátana sem mennirnir þeirra sátu í þar úti. Þetta verður skemmtileg ganga og ég hlakka mikið til.

Hamslaus gleði

2006-07-03T15:08:00.000Z

Ég er komin í þriggja mánaða frí frá vinnunni og líður eins og kýr sem sleppt hefur verið út að vori. Guðmundur á í mesta basli við að hemja mig en ég hleyp um húsið með rassaköstum og halaskvettum. Blessaður maðurinn bað mig að vera rólega og fékk svarið: Taktu hár úr hala mínum. Hann er nú hættur að reyna að tala við mig en stendur og býður fóðurbæti og hey. Ég fell ekki fyrir svoleiðis og rassakastast því áfram.

Korgpokinn og hugsanavélin

2006-06-23T11:12:00.000Z

Ég stóð frammi við kaffivélina í morgun og beið eftir að komast að til að fá mér kaffi. Gísli Egill ljósmyndari var á undan mér og þar sem mér blöskraði hversu lengi kaffivélin var að jafna sig eftir að hafa afgreitt hvern kaffibolla hreytti ég út úr mér: „Ef ég væri svona lengi að hugsa er ég viss um að ég væri rekin.“ „Já,“ svaraði Gísli Egill. „Annars fer þetta ábyggilega eftir því hversu oft væri skipt um korgpoka í þér eins og henni.“

Ævintyraferð Freyju

2006-06-18T18:50:00.000Z

Freyja lenti aldeilis í ævintýrum í dag. Við gömlu hjónin lögðum upp frá Neðstutröðinni um hádegið og héldum upp á Kjalarnes. Þar var opið hús í Gler í Bergvík og Freyja fékk að ganga inn á glerverkstæðið og skoða glerblásarana að störfum. Þetta er áreiðanlega í fyrsta sinn sem jafnfjörugur hundur og Freyja fær að dansa í kringum glermuni. Úr glerinu héldum við upp á Akranes þar sem Guðmundur tók konu upp í bílinn sem reyndist vera Gurrí þegar vel var að gáð. Engu munaði að ég færi að skammast í honum fyrir að eltast við ókunnugar kerlingar en ég var svo viss um að Gurrí biði okkar heima hjá sér að ég leit ekki einu sinni á konuna sem stóð við veginn. Ferðinni var því næst heitið á sveitamarkað í Leirársveit og þar skemmtu allir sér konunglega og Freyja best af öllum. Hún fékk gefins bein frá manni í húsbíl sem átti þarna leið um og uppskar óskerrta aðdáun ýmissa markaðssala og -gesta. Gurrí bauð svo upp á ekta kaffi í sjávarhöllinni á Akranesi og deginum lauk með heimsókn niður á Langasand þar sem Freyja fékk að hlaupa frjáls um stundarsakir.

Tvíburahöllin

2006-06-16T10:09:00.000Z

Andri er búinn að fá afhenta íbúðina sína og við gömlu hjónin litum við hjá þeim í gær og skoðuðum dýrðina. Þetta er snyrtileg og fín íbúð og nóg pláss. Það loftar um þau tvö í þessu góða rými. Ég benti syni mínum á að þau gætu alveg eignast tvíbura inn í þessa íbúð. Ég fékk no comment á móti. Hingað til hefur helsta hindrunin í vegi fyrir því að ég fái ömmubarn verið sú að ég þyki ekki nógu þroskuð til að verða amma. Hörður skólabróðir minn benti mér hins vegar á það í útskriftarferðinni að það þarf þroska til að verða foreldri en hvaða vanþroska vesalingur sem er getur orðið amma. Ég bíð.

Undir verndarvæng

2006-06-15T18:56:00.000Z

Það er óskaplega gaman að labba meðfram sjónum þessa dagana. Um allt eru æðarkollur með ungana sína og þessir litlu hnoðrar gleðja mann ósegjanlega. Við Freyja gengum út í Kópavogshöfn á mánudaginn og sáum þá tvær kollur liggja á steini í fjöruborðinu. Þær voru ósköp makindalegar þar sem þær lágu en þegar við nálguðumst stóðu þær upp og stungu sér í sjóinn. Þá komu í ljós undan vængjum þeirra sex litlir ungar sem stukku á eftir mæðrum sínum. Við höfðum ekki gengið nema lítinn spotta þegar við sáum kollu koma úr kafi. Á eftir henni upp á yfirborðið kom hver hnoðrinn af öðrum. Blúbb, blúbb og alltaf birtist enn einn grábrúnn haus upp úr sjónum. Áður en yfir lauk voru tólf litlir ungar á sundi í kringum kolluna en síðust af öllum stakk önnur kolla upp hausnum og hersingin synti síðan galvösk í burtu.

Heilarandi í rólunni

2006-06-12T14:02:00.000Z

Í gamla daga þegar maður þurfti að standa upp úr staðnum sínum í sandkasanum sínum eða fara úr rólunni eitt andartak öskraði maður: „Heilarandi í rólunni.“ (Sandkassanum eða hvað það nú var sem maður var að yfirgefa.) Það voru óskráð lög á leikvellinum að þetta bæri að virða og engum datt í hug að setjast í rólu sem heilarandi var í, enda þótti slíkt hin mesta ósvinna. Lengi frameftir aldri velti ég fyrir mér hvað heilarandi væri og hvers vegna gott væri að skilja hann eftir í rólunni sinni henni til verndar. Það var ekki fyrr en ég var orðin fullorðin að ég uppgötvaði að heilarandinn var heilagur andi. Það skýrði svo sem ekki mikið en ég hef alltaf verið þakklát fyrir að heilarandinn verndaði ýmislegt fyrir ágengum höndum Helenar systur eða allt þar til hún hafði aldur og vit til vanvirða heilarandann.

Andri í pörtum

2006-06-12T13:34:00.000Z

Andri fær íbúðina sína í vikunni og mun sennilega byrja að mála og gera fínt áður en hann flytur inn. Ég sendi honum þessa vísu til að vara hann við því sem getur gerst ef menn taka flutningana of alvarlega.

Með sól í hjarta
fór Andri í parta
gekk í Krossinn
og söng um hrossin
þar til fékk hann barta.

Hárleysi og hundafargan

2006-06-09T09:49:00.000Z

Ég vaknaði að venju klukkan sjö í morgun og skreið grútsyfjuð út með hundinn. Á leið niður í Kópavogsdalinn var mér skyndilega kippt inn í þéttan runna við göngustíginn. Freyja hafði komið auga á makindalegan þröst sem var tína upp í sig maðka á jörðinni undir runnanum og það skipti engum togum hún æddi af stað með mig í eftirdragi. Ég skildi helminginn af hárinu á mér eftir inni í runnanum og fótleggirnir eru illa rispaðir. Þegar við komum niður í dalinn var þar mikið hundafargan og nokkrir rakkar höfðu mikinn áhuga á Freyju, enda er hún glæsitík. Hún stökk hins vegar undan þeim og sneri upp á sig með miklum tilburðum. Þetta var bráðfyndið. Hún minnti óneitanlega að daðursdrós sem gerir sig líklega en hopar alltaf þegar gera á alvöru úr hlutunum. Dýrin eru skyldari okkur en við höldum.

Freyja lætur ekki að sér hæða

2006-06-08T12:25:00.000Z

Freyja hefur ekki látið að sér hæða í gönguferðum okkar að undanförnu. Á þriðjudagskvöld fórum við í klukkustundargöngu um Álftanes og gula tíkin þurfti endilega að finna eina drullupyttinn á öllu nesinu og vaða ofan í hann. Lappirnar á henni og kviðurinn urðu kolsvört og hún lyktaði af fúlu mýrarvatni. Ég varð að baða hana þegar við komum heim sem vakti lítinn fögnuð hjá frú Freyju. Í morgun gengum við svo niður á Dalveg þar sem Eva er að vinna og tókum bílinn hjá henni. Ég skildi ekkert í því að við tjörnina í Kópavogsdalnum varð Freyja skyndilega rosalega æst og vildi klifra niður grjótbakkann. Hún stakk hausnum inn í holu og þefaði og færði sig síðan að næstu holu. Þá heyrðist hátt og reiðilegt hvæs og haus á bröndóttum ketti gægðist út úr holunni. Í kjölfarið fylgdi öflug kló sem klóraði í átt að tíkinni sem stökk eldsnöggt undan. Ég kippti gulu frúnni upp á bakkann aftur til að tryggja að ekki færi illa fyrir henni. Hún var nú ekki sátt við það og fannst það nauðsynlegt fyrir sig að komast í betri kynni við þennan kött.

Í lausu lofti

2006-06-04T17:35:00.000Z

Að undanförnu hafa verið miklar sviptingar í vinnunni hjá mér. Búið er að segja Elínu ritstjóra upp og fjórir aðrir starfsmenn fengu reisupassann á sama tíma. Samsæriskenningarnar blómstra í vinnunni síðan og sumir telja sig ekki bara vita að búið sé að selja Fróða með gróða heldur líka hver raunverulega drap Kennedy. Ég bíð hins vegar róleg eftir að sjá hverju fram vindur en það er reyndar svolítið skrýtið að fara út í bæ og taka viðtöl án þess að vita hvort til verði blað til að birta þau í eftir helgina.

Auðvitað eitthvað matarlegt

2006-05-31T09:26:00.000Z

Your Japanese Name Is...

Yoshino Matsuki

What's your Japanese Name?

Auðvitað þurfti japanska nafnið mitt að hafa eitthvað með mat að gera.

Hvað segirðu? Alltaf í boltanum?

2006-05-29T14:00:00.000Z

Magga og Helen litu við hjá mér í gær og við settumst út í garð. Aron Örn var með ömmu sinni og tók til við að skemmta Freyju með boltakasti. Hann kastaði boltanum óvart út úr garðinum og hún elti. Við systur hentumst á eftir tíkinni öskrandi og gargandi skíthræddar um að hún lenti fyrir bíl. Hún bjargaðist hins vegar blessunarlega og stökk inn í garðinn með boltann. Þá tók fíflið, ég, boltann af tíkinni og kastaði honum að sjálfsögðu umsvifalaust út á götuna aftur. Tíkin tók svo á rás út á götuna á eftir honum en til allrar lukku slapp þetta aftur. Ég er nú alveg sérstakur snillingur að þessu leyti og þetta atvik varð Helen auðvitað tilefni til að rifja upp þegar ég henti naglaspýtunni í hausinn á Andra forðum daga og hvernig mér tókst alltaf að reka höfuðið á barninu utan í bílhurðina þegar ég kom honum fyrir í bílnum. Þetta er einhver gáfa sem mér er gefin sennilega af svipuðum toga og sú náðargafa að vera alltaf öll út í blettum. Núna er til dæmis svartur blettur á brjóstinu á hvíta bolnum mínum. Hann líkist mest fingrafari svo það er engu líkara en ég hafi laumast afsíðis með einhverjum smurapa (grease monkey) af bílaverkstæðunum hér í nágrenninu og hann skilið eftir sig þessi ummerki.

Að hafa auga með eigandanum

2006-05-28T18:59:00.000Z

Þau Matti og Freyja eru ákveðin í að hafa auga með eiganda sínum þessa dagana. Alveg síðan ég kom úr hringferðinni hafa þau vaktað mig. Freyja eltir mig um allt hús eins og hún vilji segja: Þú hefur sýnt þína sviksemi skepnan þín. Nú hleypi ég þér ekki úr augsýn. Matti aftur á móti stekkur á mig hvar sem ég sest niður og kemur sér fyrir í fanginu á mér og ekki nóg með það heldur er hann tekinn upp á því að koma sér fyrir á öxlina á mér þegar ég fer að sofa og hringa sig niður þar. Ég sofna því með malandi kött við eyrað á hverju kvöldi. Ekki leiðinleg vögguvísa það.

Sumir eru sennilega kyssilegri en aðrir

2006-05-27T22:20:00.000Z

Síðan ég skrifaði síðustu færslu hefur ekki linnt símtölum frá garðyrkjumönnum og hreingerningaþjónustum sem bjóðast til að skúra húsið stafna á milli og gera garðinn líkan lystigarði gegn ríflegri greiðslu. Hins vegar hefur ekki borist eitt einasta símtal frá einhverjum góðviljuðum sem býðst til að kela við mig. Mörgum hefur nú sárnað af minna tilefni.

Hvað gera skal í gröfinni?

2006-05-26T13:27:00.000Z

Sumir segja: „Það gefst nægur tími til að hvíla sig í gröfinni.“ Þetta eru vitaskuld dugnaðarforkar og drífandi konur en ég þessi vesæli húðarletingi er alvarlega farin að velta fyrir mér hvort engin tími muni gefast til hvíldar fyrr en í gröfinni. Það finnst mér fúlt því ég sé ekki fram á að geta lesið mjög mikið í niðamyrkri þar niðri og að auki er áreiðanlega lítið pláss til að borða súkkulaði og góðan mat þar. Mig bráðvantar hreingerningarþræl, garðyrkjumann og einhvern til að kela við. Guðmundur er nefnilega ekki væntanlegur fyrr en 9. júní. Það endar auðvitað með að ég neyðist til að gera þetta allt ein.

Nýútskrifaður leiðsögumaður, harla glaður

2006-05-26T11:02:00.000Z

Jæja, þá er ég útskrifuð og orðin leiðsögumaður. Mér finnst ég stórkostleg en eitthvað freudískt hefur farið í gang hér því þegar ég skrifaði glaður hér áðan varð mér á að slá inn r í stað l. Þetta segir kannski allt sem segja þarf um þá upplifun að vera leiðsögumaður.

Eðlisþættir stjórnmálanna

2006-05-16T15:59:00.000Z

Hin frjálslega og nokkuð svo viðburðaríka ökuferð Eyþórs Arnalds hefur vakið mig til umhugsunar um það hvað það sé við stjórnmálin sem laði til sín svo marga glæpahneigða menn. Í fyrra voru tveir menn á þingi sem þurftu að klára refsidóma og einn hvarf af þingi fyrir nokkrum árum til að taka út refsingu á Kvíabryggju. Þjóðin varð við það nokkrum fjörusteinum fátækari. En hvað um það þá held ég að enginn geti neitað því að það eru fleiri í sölum Alþingishússins en fyrrverandi forsætisráðherra sem hafa skítlegt eðli. Kannski er það skítlega í okkur einfaldlega sá eðlisþáttur sem stjórnmálin kalla fram.

Skrýtnar tilhneigingar

2006-05-15T09:57:00.000Z

Ég sá Þorgrím Þráinsson á ganginum hérna í vinnunni. Þetta er örugglega indæll maður en í hvert skipti sem ég sé hann hellist yfir mig óstjórnleg þörf fyrir að rjúka á hann, þrífa í handleggina á honum og segja: „Ég reyki ekki. Ég sver að ég reyki ekki.“ Síðan myndi ég horfa á hann opinmynnt og einlæg og bæta við: „Þú mátt meira að segja lykta út úr mér til að sannreyna þetta ef þú vilt.“

Sonur minn mandólínunnandinn

2006-05-12T13:46:00.000Z

Að undanförnu hefur sonur minn verið að mestu laus við SMS-skilaboð frá móður sinni. En ég heyrði í honum áðan og ákvað að líta við á leið heim úr vinnu. Ég bauðst til að leika á mandólín fyrir utan til að láta hann vita að ég væri komin en drengurinn frábauð sér að fá að njóta tónlistarhæfileika móður sinnar. Af því tilefni sendi ég honum þessa limru í SMS:

Ég vil á mandólín leika
þá þarf ég ekkert að feika
mitt rómantíska æði
og get í næði
málað sjálfa mig bleika.

Eins og gamall blöðruselur

2006-05-12T10:09:00.000Z

Ég kláraði síðasta prófið í Leiðsöguskólanum í gær. Ég hélt að ég myndi tryllast úr feginleik og gleði þegar ég gengi út en þess í stað var ég eins og sprungin blaðra. Ég staulaðist heim og skreið upp í sófa og zonkaði mig út fyrir framan sjónvarpið í smástund. Þegar Bones var búin skreið ég inn í rúm og hraut eins og naut til klukkan sex í morgun. Þá vaknaði ég við heimskautaloftslag og eftir að hafa talið í mig kjark í tíu mínútur gekk ég niður til að athuga hverju sætti. Útdyrahurðin reyndist þá opin upp á gátt. Þegar ég sá það rifjaðist upp fyrir mér að ég hafði hleypt tíkinni út í port áður en ég fór að sofa og þannig fór nú það. Sennilega verð ég að teljast stálheppin að hafa ekki vaknað upp með gest á rúmstokknum eins og þær Gurrí og Beta Englandsdrottning þurftu að þola. Bíðið samt aðeins við. Hefði gesturinn verið Jason Stratham eða Clive Owen kann vel að vera að blátt, frosið nef hafi verið þess virði.

Sjötta skilningavit barnanna minna

2006-05-11T09:30:00.000Z

Sjötta skilningavit barnanna minna er óvenjulega næmt þegar peningar og buddan mín eru annars vegar. Þetta rakst ég á aftur og aftur meðan bæði bjuggu heima en þá var ég ekki fyrr búin að fara í hraðbankann en tvö sakleysisleg og bjartleit börn birtust og tilkynntu mér að þau sárvantaði peninga fyrir bráðnauðsynlegum hlutum. Oftast nær endaði þetta með því að peningarnir mínir hurfu eins og dögg fyrir sólu og veskið var jafntómt og áður en ég fór í bankann. Í gærdag þurfti ég í hraðbanka til að geta borgað í stöðumæli og viti menn. Ég var varla fyrr komin heim en dóttir mín þurfti að bregða sér í ísbúð með vinkonu sinni svona til að hressa sig í próflestrinum. Ég sagði henni að hún mætti taka af smáaurunum í veskinu og hún hreinsaði budduna af klinki jafnrækilega og öflug ryksuga. Ísinn sem hún fékk sér hefur áreiðanlega verið bæði veglegur og hár því milli fimm- og sexhundruð krónur voru í buddunni. En blessuðu barninu er auðvitað ekki ofgott að rífa upp próflestrarorkuna með ofurskömmtum af sykri.

Paradís í Kópavogsdalnum

2006-05-10T14:32:00.000Z

Við Freyja fengum okkur göngutúr í morgun og Kópavogsdalurinn er að verða flottasta útivistarsvæði á höfuðborgarsvæðinu. Niður við lækinn er búið að líma litla steina með mósaíkmyndum af fuglum á stóra steina. Sennilega hafa leikskólakrakkar gert þessar myndir og auk þess er kominn garðskáli út í tjörnina á bryggjunni sem við sáum um daginn. Bretar kalla þessa tegund skála gazebo en þeir eru kringlóttir með turni líkt og Hljómskálinn en þeir eru bara opnir.